مناسك حج و عمره - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٢٥ - فصل چهارم سعى بين صفا و مروه

مسأله ٧٢٠) سعى، عبادت است و بايد آن را با نيّت خالص براى فرمانبرى از خداوند متعال انجام داد.

مسأله ٧٢١) سعى مانند طواف، ركن عمره است و حكم ترك عمدى يا سهوى آن مانند حكم ترك طواف است.

مسأله ٧٢٢) به همان تفصيلى كه در مورد طواف گذشت، در سعى نيز افزودن بر هفت شوط، موجب باطل شدن آن مى‌شود.

مسأله ٧٢٣) اگر كسى از روى فراموشى بيشتر از هفت دور سعى كند، خواه مقدار زيادى كمتر از يك دور باشد يا بيشتر، سعى او صحيح است و بهتر است از همان‌جا كه متوجّه شده، سعى را رها كند؛ اگر چه بعيد نيست بتواند آن را به هفت مرتبه برساند. ولى اگر به علّت ندانستن مسأله، بر هفت دور بيفزايد صحّت سعى محلّ اشكال است و احتياطاً بايد آن را اعاده كند.

مسأله ٧٢٤) اگر كمتر از يك شوط سعى كند و بقيّه را فراموش نمايد، احتياط واجب آن است كه سعى را از سر بگيرد. و اگر بيش از يك دور و كمتر از چهار دور سعى كند و بقيّه را فراموش نمايد، احتياط واجب آن است كه هرگاه يادش آمد سعى را تمام كند و مجدّداً اعاده نمايد واگر بيش از چهار دور سعى كرده باشد بايد هر وقت يادش آمد آن را اتمام كند و اگر به وطن خود بازگشته در صورتى كه بازگشتن برايش مشقّت نداشته باشد، بايد برگردد. و اگر