مناسك حج و عمره - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٨ - شرايط وجوب حجت الاسلام

حجّ بذلى‌[١]

اگر كسى به ديگرى كه هزينه حجّ را ندارد بگويد: حجّ بجا بياور و من هزينه حجّ و مخارج افراد واجب‌النَّفقه تو را تقبّل مى‌كنم در صورتى كه انسان به گفته او و اين كه از حرف خود برنمى‌گردد اطمينان داشته باشد، بايد قبول كند و حجّ بر او واجب مى‌شود. در اين صورت در حقيقت استطاعت مالى كه شرط وجوب حجّ مى‌باشد، تحقّق يافته است. اين حجّ را «حجّ بذلى» يعنى حجّى كه ديگرى مخارج آن را بخشيده است، مى‌نامند. به كسى كه پول را بخشيده، «باذل» و به كسى كه پول به او بخشيده شده «مبذول‌له» مى‌گويند.

مسأله ٢٩) چنانكه اشاره شد و توضيح بيشتر آن خواهد آمد، رجوع به كفايت، شرط وجوب حجّ است؛ ولى در حجّ بذلى، رجوع به كفايت، شرط نيست؛ با اين حال چنانچه قبول بخشش و رفتن به حجّ موجب اخلال در امور زندگى انسان شود، قبول بخشش واجب نيست.

مسأله ٣٠) اگر بخشنده، مال را صرفاً براى انجام حجّ ببخشد،

[١]- كلمه بذل به معناى بخشش است؛ چون هزينه اين حجّ را ديگرى بخشيده، آن را حجّ بذلى مى‌نامند