مناسك حج و عمره - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٦٩ - فصل سوم وصيت به حج

كه ثلث مال براى حجّ كافى باشد مخارج حجّ را برمى‌دارند و بقيّه ثلث را در موارد ديگر مصرف مى‌كنند.

مسأله ١٣٠) اگر كسى وصيّت كند كه برايش حجّ نذرى يا حجّ افسادى‌[١] يا حجّ مستحبّى بجا بياورند، هزينه آن از ثلث مال برداشته مى‌شود و اگر ثلث كفايت نكند و ورّاث كبير باشند و اجازه ندهند، عمل به وصيّت واجب نيست، ولى احتياط مستحبّ آن است كه ثلث مال او را در كارهاى خير صرف كنند.

مسأله ١٣١) هرگاه كسى كه حجّ بر او مستقرّ شده، بميرد بر ورثه واجب است در همان سال اوّل مرگش براى او نايب بگيرند و اگر چه حجّ ميقاتى كفايت مى‌كند ولى چنانچه نايب گرفتن از ميقات در آن سال ممكن نباشد بايد از شهر ميّت نايب بگيرند و در اين فرض تمام هزينه‌ها از اصل مال برداشته مى‌شود.

مسأله ١٣٢) اگر در سال اوّل مرگ ميّت، نايب پيدا نشود مگر با اجرت بيشتر از مقدار متعارف، واجب است با اجرت بيشتر نايب بگيرند تا از سال اوّل تأخير نيفتد.

مسأله ١٣٣) اگر كسى وصيّت كند كه هزينه حجّ او از مال خاصّى‌

[١]- يعنى حجّى غير از حجّت‌الاسلام كه ميّت در زمان حياتش آن را به طورى انجام‌داده كه واجب است اعاده شود