مناسك حج و عمره - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٢٥ - فصل ششم بيتوته در منى

مسأله ٩٩٥) بر چند گروه واجب نيست شبهاى يازدهم، دوازدهم و سيزدهم در منى‌ بمانند:

اوّل- بيماران و پرستاران آنها و كليه كسانى كه به علّت عذرى كه دارند ماندن در منى‌ برايشان مشقّت دارد.

دوّم- كسانى كه مى‌ترسند اگر شب را در منى‌ بمانند مالشان در مكّه از بين برود، البته مشروط به اين كه مالى كه بيم تلف آن مى‌رود، قابل توجّه باشد.

سوّم: چوپانهايى كه حيوانات آنها نياز به چَرا در شب داشته باشند.

چهارم: كسانى كه در مكّه مسئول آبرسانى به حاجيان هستند.

پنجم: كسانى كه بتوانند به جاى ماندن يك نيمه شب در منى‌، تمام شب را تا صبح در مكّه بيدار باشند و بجز كارهاى ضرورى مانند خوردن و آشاميدن و تجديد وضو، بقيّه وقت را صرف عبادت كنند.

مسأله ٩٩٦) از اين پنج گروه، چهار گروه اوّل هرگاه شب را در منى‌ نماندند بنابر احتياط واجب بايد به جاى آن يك گوسفند قربانى كنند، ولى دسته پنجم لازم نيست قربانى كنند.

مسأله ٩٩٧) كسى كه مى‌خواهد به جاى ماندن در منى‌ شب را در مكّه به عبادت سپرى كند بايد به گونه‌اى عمل كند كه عرفاً گفته شود تمام شب را مشغول به عبادت بوده است. بنابراين انجام كارهاى ديگر جز عبادت هرگاه به اندازه‌اى كم باشد كه گفته شود تمام شب را