مناسك حج و عمره - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٠٨ - ١ - نيت احرام

محرّمات منافات دارد و غير ممكن است.

مسأله ٢٤٥) اگر كسى عمره را با ريا كردن يا سبب ديگرى باطل كند و وقت براى اعاده آن نداشته باشد، احتياط واجب آن است كه حجّ افراد بجا آورد و پس از آن عمره مفرده انجام دهد و در سال ديگر نيز حجّ را اعاده كند.

مسأله ٢٤٦) اگر حجّ را با نيّت خالص انجام ندهد و با ريا كردن يا سبب ديگرى آن را باطل نمايد، اعاده حجّ به تنهايى در سال ديگر كافى نيست، بلكه بايد هم عمره و هم حجّ را اعاده كند.

مسأله ٢٤٧) اگر برخى از اركان عمره يا حجّ را به نيّت خالص انجام ندهد و با ريا كردن يا سبب ديگرى آن را باطل كند، در عمره حكم بطلان عمره و در حجّ، حكم بطلان حجّ را دارد، ولى هرگاه امكان جبران بخشى كه باطل شده وجود داشته باشد بايد آن را جبران نمايد و عملش صحيح است، هرچند با ريا كردن معصيت نموده است.

مسأله ٢٤٨) اگر كسى به علّت ندانستن مسأله يا عذرى مانند آن به جاى نيّت عمره تمتّع، حجّ تمتّع را قصد كند، اگر در نظرش اين بوده كه همان عملى را كه همه بايد انجام دهند، انجام مى‌دهد و تنها گمان مى‌كرده نام بخش اوّل حجّ، حجّ تمتّع است، عمل او صحيح و عمره‌اش، عمره تمتّع است و بهتر است كه نيّت را تجديد كند. ولى اگر گمان مى‌كرده كه حجّ تمتّع بر عمره تمتّع مقدّم است و در نتيجه،