مناسك حج و عمره - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٠٧ - ١ - نيت احرام

مسأله ٢٤٠) نيّت بايد از آغاز اعمال عمره تا پايان آن هرچند به طور اجمالى موجود و مستمرّ باشد.

مسأله ٢٤١) هنگام احرام بستن لازم نيست كه اعمال عمره يا حجّ را به طور تفصيلى بداند؛ بلكه همين اندازه كه بداند عمره يا حجّ اعمالى دارد و تصميم به انجام آنها داشته باشد، كافى است.

مسأله ٢٤٢) به زبان آوردن نيّت يا خطور دادن آن در ذهن لازم نيست، بلكه توجّه به عمل و انگيزه داشتن براى انجام آن كافى است.

مسأله ٢٤٣) كسى كه احرام مى‌بندد لازم نيست قصد ترك محرّمات احرام را هم داشته باشد، بلكه قصد انجام اعمال عمره يا حجّ كافى است. ولى هرگاه انسان در حالى كه قصد انجام محرّمات را داشته باشد، لبّيك بگويد بنابر احتياط واجب اين تلبيه كافى نيست.

مگر در مورد محرّماتى كه ارتكاب آن در حال ضرورت شرعاً جايز است. مثل اين كه مرد بداند شرايط او به گونه‌اى است كه در حال احرام ناچار خواهد شد از لباس دوخته استفاده كند.

مسأله ٢٤٤) مقصود از محرّماتى كه گفته شد در احرام قصد ترك آنها لازم نيست، محرّماتى است كه عمره يا حجّ را باطل نمى‌كند؛ امّا در مورد برخى از محرّمات مانند آميزش جنسى كه گاه باعث بطلان عمره يا حجّ مى‌شود، روشن است كه قصد انجام اين گونه امور باطل كننده احرام است، بلكه قصد احرام، با قصد ارتكاب اين گونه‌