بزم معرفت: مشاهیر تخت فولاد اصفهان - قاسمی، رحیم - الصفحة ١٩٠ - ٤ میرزا ابو المعالی کلباسی

مرحوم جابری می نویسد: "میرزا ابوالمعالی نجل جلیل حاجی کلباسی و در کلیه اطوار، تأسی به پدر بزرگوار نموده، عمر خود را به انقطاع و انزوا و تعلیم و تدریس و تألیف و ریاضت و عبادت گذرانده... وفاتش ١٣١٦، تاریخ را مؤلّف گفت: "لقد ماتت علوم ابی المعالی" زیرا اجتهادات آن حضرت را طرزی خاص بود که با سلیقه دیگران کمتر موافقت می نمود". فرزندانش عبارتند از:

الف. آیه الله میرزا ابوالهدی کلباسی

عالم عامل، فاضل کامل، ادیب بارع، فقیه اصولی رجالی، عابد زاهد متّقی، در زهد و ورع و تقوی بی بدل و ضرب المثل، در تحلّی به صفات فاضله و تخلی از اوصاف نازله طاق، دارای مکارم اخلاق، و بعضی از مکاشفات و امور غریبه بدو منسوب است.[١] عمده تحصیلات علمی را در اصفهان نزد والد معظم خود خاتمه داد، و در نجف اشرف به حوزه درس آخوند ملّا کاظم خراسانی و سیّد محمّد کاظم یزدی حاضر و به مقام علمی بس عالی نایل گردیده و گوی سبق از دیگران ربود. سپس به وطن مألوف خود مراجعت نموده و حوزه درس فقه و اصول و رجال او مرجع افاضل رجال شد. بالخصوص تبحّر رجالی او مورد تصدیق اکابر بود. از تألیفات او: "البدر التمام و البحر الطمطام"، در شرح حال والد ماجد و جدّ امجد خود، "سماء المقال" فی تحقیق علم الرجال و "الفوائد الرجالیه" به چاپ رسیده است.

آیهاللّه مرعشی نجفی پس از توصیف ایشان به "سلمان الزاهدین وقدوه العابدین" می نویسد: "کان هذا الرجل من مصادیق قوله علیه السلام: المخالف لهواه والمطیع لامر مولاه آیه من آیات ربّه فی العلم والتقی والفضل والحجی، کان منظره