با اهداى سلام، نامه آقايان محترم رسيد از اظهار لطفى كه كرديد متشكرم، خداوند شما و ساير خدمتگزاران اسلام و مسلمين را تأييد فرمايد. موقعيت مناسب شد تا مسائلى را تذكر دهم:

هيچ كس نبايد در اينكه شما مى‌خواهيد از اسلام دفاع نموده و به مردم محروم و مستضعف كمك و رسيدگى نماييد شك كند. شما عمرى را در درس و بحث گذرانده‌ايد و در مبارزات هميشه يار و مددكار مردم بوده‌ايد، شما فشار رژيم گذشته را احساس كرده‌ايد و براى شكست طاغوت با كمك ساير اقشار تلاش نموده‌ايد. من به شما علاقه دارم و اميدوارم به آرمان اسلامى‌مان كه حكومت اسلام در جهان و شكست دشمنان آن است برسيم. شما بايد مطمئن باشيد كه قوى‌ترين بازوى شما، طلاب جوان حوزه‌ها مى‌باشند لذا نمى‌شود و نبايد آنها را به حساب نياورد. شما دوستان اگر خيال كنيد همه در مسائل اعتقادى بايد آنچه را شما قبول داريد قبول داشته باشند والا منحرف هستند، بدانيد كه راه درستى نمى‌رويد. بحمداللَّه در حوزه‌هاى علمى يكى از مسائل حل شده كه سابقه تاريخى بيش از هزار ساله دارد اختلاف آرا در زمينه‌هاى مختلف است. طلاب جوان داراى شور و شوقى مى‌باشند كه به واسطه آن انقلاب اسلامى پيروز شد؛ همان شور و شوقى كه سينه‌هاشان را در مقابل گلوله‌هاى شاه و صدام قرار داده است حال اگر آنان داراى اعتقاداتى باشند كه با آنچه شما بدان اعتقاد داريد جور نباشد اشكالى ندارد. مسئله ديگر اينكه شما در قم مجموعه‌اى را تشكيل داده‌ايد كه هر كدام از شما هر حركتى بنمايد به عنوان آن مجموعه ثبت مى‌گردد، هوشيارانه به اين مسئله توجه كنيد كه ممكن است كسانى كه وابسته به گروه و حزب و سازمانى هستند بخواهند از طريق شما و زير پرچم شما مقاصد خود را پياده كنند، بايد بدون هيچ گذشتى آنان را در يكى از دو راه مختار نماييد يا جامعه مدرسين قم و يا حزب و گروه و سازمان وابسته به آن. چرا بايد به گونه‌اى حركت كنيم كه اجازه ندهيم طلبه‌ها در قتلگاه مقدس فيضيه، اين برجسته‌ترين سنگر مبارزات روحانيت، براى شهداى عزيز پانزدهم خرداد، آن هم در همان روز تاريخى، جلسه‌اى بگذارند. اين موضع‌گيرى غلط و تلخ در تاريخ ماند.