مقننه و قضاييه و اجراييه با زحمات جانفرسا كوشش در اسلامى كردن اين كشور مى‌كنند و ملتِ دهها ميليونى نيز طرفدار و مددكار آنان هستند؛ و اگر اين اقليت اشكالتراش و كارشكن به كمك بشتابند، تحقق اين آمال آسانتر و سريعتر خواهد بود. و اگر خداى نخواسته اينان به خود نيايند، چون توده ميليونى بيدار شده و متوجه مسائل است و در صحنه حاضر است، آمال انسانى- اسلامى به خواست خداوند متعال جامه عمل به طور چشمگير خواهد پوشيد و كجروان و اشكالتراشان در مقابل اين سيل خروشان نخواهند توانست مقاومت كنند.

من با جرأت مدعى هستم كه ملت ايران و توده ميليونى آن در عصر حاضر بهتر از ملت حجاز در عهد رسول اللَّه- صلى اللَّه عليه و آله- و كوفه و عراق در عهد امير المؤمنين و حسين بن على- صلوات اللَّه و سلامه عليهما- مى‌باشند. آن حجاز كه در عهد رسول اللَّه- صلى اللَّه عليه و آله- مسلمانان نيز اطاعت از ايشان نمى‌كردند و با بهانه‌هايى به جبهه نمى‌رفتند، كه خداوند تعالى در سوره «توبه» با آياتى آنها را توبيخ فرموده و وعده عذاب داده است. [١] و آن قدر به ايشان دروغ بستند كه به حسب نقل، در منبر به آنان نفرين فرمودند.

قالَ أَمِيرُ المُؤمنين علي( ع): وَ لَقَدْ كُذِبَ عَلى‌ رَسُولِ اللَّهِ- صَلَّى اللَّه عليه و آله- عَلى عَهْدِهِ حَتّى قام خَطيباً فَقالَ:« مَنْ كَذَبَ عَلَيَّ مُتَعَمِّداً فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ مِنَ النّارِ». [٢] و آن اهل عراق و كوفه كه با امير المؤمنين آن قدر بدرفتارى كردند و از اطاعتش سرباززدند كه شكايات آن حضرت از آنان در كتب نقل و تاريخ معروف است. و آن مسلمانان عراق و كوفه كه با سيد الشهدا- عليه السلام- آن شد كه شد. و آنان كه در شهادت دستْ آلوده نكردند، يا گريختند از معركه و يا نشستند تا آن جنايت تاريخ واقع شد. اما امروز مى‌بينيم كه ملت ايران از قواى مسلح نظامى و انتظامى و سپاه و بسيج تا قواى مردمى از عشاير و داوطلبان و از قواى در جبهه‌ها و مردم پشت جبهه‌ها، با كمال شوق و اشتياق چه فداكاريها مى‌كنند و چه حماسه‌ها مى‌آفرينند. و مى‌بينيم كه مردم محترم سراسر كشور چه كمكهاى ارزنده مى‌كنند.

و مى‌بينيم كه بازماندگان شهدا و آسيب ديدگان جنگ و متعلقان آنان با چهره‌هاى حماسه‌آفرين و گفتار و كردارى مشتاقانه و اطمينان‌بخش با ما و شما

[١] «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ما لَكُمْ إِذا قِيلَ لَكُمُ انْفِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الْأَرْضِ أَ رَضِيتُمْ بِالْحَياةِ الدُّنْيا مِنَ الْآخِرَةِ فَما مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا قَلِيلٌ‌».

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد چرا هنگامى كه به شما گفته مى‌شود به سوى جهاد در راه خدا حركت كنيد بر زمين سنگينى مى‌كنيد (و سستى به خرج مى‌دهيد) آيا به زندگى دنيا به جاى آخرت راضى شده‌ايد! با اينكه متاع زندگى دنيا در برابر آخرت چيز كمى بيش نيست.

«إِلَّا تَنْفِرُوا يُعَذِّبْكُمْ عَذاباً أَلِيماً وَ يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ وَ لا تَضُرُّوهُ شَيْئاً وَ اللَّهُ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ».

اگر (به سوى ميدان جهاد) حركت نكنيد، (خداوند) شما را مجازات دردناكى مى‌كند و گروه ديگرى غير از شما را به جاى شما قرار مى‌دهد، و هيچ زيانى به او نمى‌رسانيد، و خداوند بر هر چيزى توانا است.

(سوره توبه، آيه ٣٨ و ٣٩)

[٢]

و به تحقيق در زمان رسول خدا- صلى اللَّه عليه و آله- به آن حضرت دروغها بستند تا اينكه به خطبه خواندن ايستاد و فرمود: «هر كه از روى عمد و دانسته به من دروغ بندد، در آتش جهنم قرار خواهد گرفت».

(نهج البلاغه، فيض الاسلام، خطبه ٢٠١)