ص- يك مرتبه ديگر در خاتمه اين وصيتنامه، به ملت شريف ايران وصيت مى‌كنم كه در جهان حجم تحمل زحمتها و رنجها و فداكاريها و جان‌نثاريها و محروميتها مناسب حجم بزرگى مقصود و ارزشمندى و علوّ رتبه آن است، آنچه كه شما ملت شريف و مجاهد براى آن بپاخاستيد و دنبال مى‌كنيد و براى آن جان و مال نثار كرده و مى‌كنيد، والاترين و بالاترين و ارزشمندترين مقصدى است و مقصودى است كه از صدر عالم در ازل و از پس اين جهان تا ابد عرضه شده است و خواهد شد؛ و آن مكتب الوهيت به معنى وسيع آن و ايده توحيد با ابعاد رفيع آن است كه اساس خلقت و غايت آن در پهناور وجود و در درجات و مراتب غيب و شهود است؛ و آن در مكتب محمدى- صلى اللَّه عليه و آله و سلم- به تمام معنى و درجات و ابعاد متجلى شده؛ و كوشش تمام انبياى عظام- عليهم سلام اللَّه- و اولياى معظم- سلام اللَّه عليهم- براى تحقق آن بوده و راهيابى به كمال مطلق و جلال و جمال بى‌نهايت جز با آن ميسر نگردد. آن است كه خاكيان را بر ملكوتيان و برتر از آنان شرافت داده، و آنچه براى خاكيان از سير در آن حاصل مى‌شود براى هيچ موجودى در سراسر خلقت در سرّ و عَلن حاصل نشود.

شما اى ملت مجاهد، در زير پرچمى مى‌رويد كه در سراسر جهان مادى و معنوى در اهتزاز است، بيابيد آن را يا نيابيد، شما راهى را مى‌رويد كه تنها راه تمام انبيا- عليهم سلام اللَّه- و يكتا راه سعادت مطلق است. در اين انگيزه است كه همه اوليا شهادت را در راه آن به آغوش مى‌كشند و مرگ سرخ را «احلى من العسل» [١] مى‌دانند؛ و جوانان شما در جبهه‌ها جرعه‌اى از آن را نوشيده و به وجد آمده‌اند و در مادران و خواهران و پدران و برادران آنان جلوه نموده و ما بايد بحق بگوييم‌

يا ليتنا كنّا معكم فنفوز فوزاً عظيماً. [٢]

گوارا باد بر آنان آن نسيم دل آرا و آن جلوه شورانگيز

[١] «احلى‌ من العسل»

شيرينتر از عسل. اين تعبير در روايات در وصف آب نهر كوثر و برخى ديگر از نعمتهاى بهشتى به كار رفته (بحار الأنوار، ج ٨، ص ١٨ از پيامبر گرامى (ص) و ص ١٨٣ و ١٨٩).

و همچنين اين تعبيرى است كه قاسم بن حسن (ع) در شب عاشورا در جواب عموى خويش، حسين بن على (ع) فرموده است ... قاسم بن حسن (ع) به امام (ع) گفت: آيا من هم در كشته‌شدگانم؟ دل حسين (ع) بر او بسوخت و گفت: اى پسرك من! مرگ نزد تو چگونه است؟ گفت: اى عم! از انگبين شيرينتر. گفت: آرى به خدا سوگند- عم تو فداى تو باد- تو يكى از آن مردانى كه با من كشته شوند بعد از آنكه شما را بلاى عظيم برسد.

(ترجمه نفس المهموم حاج شيخ عباس قمى، به قلم حاج ميرزا ابو الحسن شعرانى)

[٢] «اى كاش ما با شما بوديم و به رستگارى بزرگ نايل مى‌گرديديم».

اين اقتباسى است از فراز آخر زيارت امام حسين (ع).