است كه نتيجتاً اعتماد مردم را به دست‌اندركاران نظام سلب نمايند كه با يارى خداوند و با رشد و آگاهى مردم بازار اين گونه القائات در اين مملكت كساد و مشتريان آن اندك بوده‌اند و بر مردم ثابت است كسانى كه سالها و بارها چه قبل و چه بعد از انقلاب امتحان خود را در تعهد به اسلام و انقلاب داده‌اند و در اين راه به پاى چوبه‌هاى دار رفته و زندانها كشيده و ترور گشته‌اند و سلامت خود را از دست داده‌اند و تحت شكنجه‌هاى شاه براى استقلال و آزادى مبارزه كرده‌اند، يقيناً دلشان به حال انقلاب و ثمرات آن نه تنها كمتر از ديگران نسوخته كه بيشتر مى‌سوزد و مسير ارزشى و الهى و پر طراوت خويش را به هيچ وجه عوض نمى‌كنند. و من از باب وظيفه به مردم و فرزندان پر شور انقلاب مى‌گويم كه مبادا بدون در نظر گرفتن محذورات سياسى و شرايط بسيار پيچيده و حساس كشور به طرح سؤالها و اشكالاتى روى آوريد كه بازگو كردن و تحليل واقعى قضايا توسط مسئولين دلسوز نظام باعث كشف اسرار مملكت شده و براى نظام مسئله‌آفرين گردد و نه تنها گره‌اى را باز نكند كه بر مشكلات مملكت نيز بيفزايد.

من سياست داخلى و خارجى كشور را به دقت ملاحظه مى‌كنم و تا زنده‌ام نخواهم گذاشت مسير سياست واقعى ما عوض شود و مسئولين نيز چيزى غير از اين نمى‌خواهند و انتظارى غير از اين از آنان نمى‌رود. من به بعضى از مسئولين هشدار مى‌دهم كه به شدت بايد مراقب بود كه خداى ناكرده آب به آسياب دشمنان نريزيم و آنان را با اقوال و جبهه‌گيريهايمان شادمان نگردانيم. به مسئولين و دست‌اندركاران در هر رده نيز مى‌گويم كه شرعاً بر همه شما واجب است كه همت كنيد تا آخرين رگ و ريشه‌هاى وابستگى اين كشور به بيگانگان را در هر زمينه‌اى قطع نماييد- كه ان شاء اللَّه خواهيد كرد- و اگر مصلحت نظام و اسلام سكوت است، دردمندانه سكوت كنيد كه اجر سكوت براى پيشبرد اهداف نظام و اسلام به مراتب بيشتر از دفاع از اتهام وابستگى است. همان گونه كه قبلًا گفته‌ام سياست بازسازى و تشخيص و تعيين اولويت در امر بازسازى مراكز آسيب ديده كشور به عهده سران محترم و متعهد سه قوه و آقاى نخست وزير است ولى بايد توجه داشت كه با در نظر گرفتن حجم عظيم كار و ضرورت تسريع در تعيين خط مشى‌