آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٥ - مسؤولیتهای سه گانه انسان

مسؤول ساختن عائله خودش است، مسؤول ساختن همسر و فرزندان خود است و در درجه بعد مسؤول ساختن جامعه خود است.

قرآن کریم در مورد اینکه هر انسان مسؤول ساختن خودش است میفرماید:

«وَ نَفْسٍ وَ ما سَوّیها.فَأَلْهَمَها فُجورَها وَ تَقْویها.قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَکیها.وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسّیها» [٢].

پس از سوگندهای متوالی که آخرین سوگندش این است: سوگند به اعتدال جان آدمی و خلقت معتدل آدمی، جانی که راه خوبی و بدی به او الهام شده است و خودش با یک الهام فطری تشخیص خوبی و بدی را میدهد، میفرماید رستگار شد

آن که جان خود را پاکیزه کرد.«وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسّیها» و بدبخت و بیچاره شد و ذلیل و پست شد آن کس که جان خود را از آلودگی حفظ نکرد. این در مورد مسؤولیتی که هر فرد نسبت به شخص خودش دارد.

قرآن کریم در مورد مسؤولیتی که هر فرد نسبت به ساختن خاندان خودش دارد میفرماید:«یا أَیهَا الَّذینَ امَنوا قوا أَنْفُسَکمْ وَ أَهْلیکمْ ناراً وَقودُهَا النّاسُ وَ الْحِجارَةُ» [١] ای [مؤمنین!] خود را نگه دارید و خاندان خود را؛ خود را حفظ کنید و خاندان خود را؛ یعنی آن که مسؤول حفظ است خودتان هستید. حفظ از چه چیز؟ از آن آتشی که انسان و سنگ آتشگیره آن هستند. این هم خودش یک داستانی است. آن چه آتشی است که آتشگیرهاش دو چیز است، یکی سنگ است و دیگری انسان؟ آتشگیره معمولًا باید چیزی از قبیل پنبه، نفت و یا بنزین باشد ولی آنجا یک دنیای دیگری است، در آن دنیای دیگر آتشگیره سنگ است و انسان.

در مورد مسؤولیت انسان در جامعه انسانی، قرآن چنین میفرماید:

[١]. شمس / ٧- ١٠

٢.تحریم/ ٦..