معناى ديگرى داشته باشد استعمال (بدون قرينه) شارع، محمول بر معناى شرعى است نه معناى عرفى ولغوى، زيرا بناى عقلا در چنين مواردى پيروى از تأسيس متكلم است نه برگشت به عرف ديگر، اين امر در علم اصول ثابت وبرهانى است.

نتيجه آن كه: هر گاه براى لفظ متعه معناى شرعى ثابت شد، استعمالات قرآن وسنت را بايد حمل بر آن كرد نه بر معناى لغوى.

٤ - نسخ قرآن به قرآن شك نيست كه نسخ آياتى از قرآن به آيات ديگر امرى ممكن است، ولى اين امر فرع بر تنافى وتباين آيه ناسخ ومنسوخ است.

در اين صورت آيه متأخر مى تواند ناسخ آيه متقدم باشد و هر گاه مفاد آيه متأخر نسبت به آيه متقدم خاص باشد دليل خاص قرينه بر دليل عام مى شود وآن را تخصيص مى زند ودر صورتى كه دليل عام متأخر باشد بعضى قائل به منسوخ بودن دليل خاص شده اند ولى اكثر، حكم به تخصيص كرده اند در هر حال در اين كه دليل ناسخ بايد متأخر باشد شكى نيست.

نتيجه اين مقدمه در بحث تفسيرى روشن مى شود، زيرا بعضى از كج انديشان آيات مكى را كه مقدم مى باشند ناسخ آيه مدنى دانسته اند وخيال كرده اند آيات مكى آيه متعه را - كه مدنى است - نسخ كرده است.

٥ - تمسك به اطلاق هر گاه ماهيتى - چه تكوينى وچه اختراعى واعتبارى - داراى انواع متعدد باشد ودر مقام اثبات دليلى بر تقييد به يكى از آن انواع نباشد براى مشروعيت كليه انواع واقسام آن، مى توان به اطلاق دليل تمسك كرد.