كه: زنى به نام " خوله بنت حكيم " بر عمر وارد شد وگفت: " ربيعة بن امية " اقدام به متعه كرده است، عمر گفت: اگر قبلا از اين كار منع كرده بودم او را سنگسار مى كردم.

[١] ٣ - در تفسير طبرى وتفسير ثعلبى وتفسير رازى وتفسير ابو حيان وتفسير نيشابورى وكتاب الدر المنثور از حكم، نقل شده است كه أمير المؤمنين (عليه السلام) فرمود: آيه متعه نساء منسوخ نيست: " ولولا ان عمر نهى عن المتعه مازنى الا شقى " [٢] اگر ممنوعيت عمر نبود جز افراد شقى كسى مبتلا به گناه زنا نمى شد.

٤ - از " احكام القرآن " جصاص [٣] و " بداية المجتهد "، ابن رشد [٤] ونهاية بن اثير و زمخشرى وتفسير قرطبى، مروى است كه ابن جريح از ابن عباس نقل كرده است: ما كانت المتعه الا رحمة من الله رحم بها امة محمد (صلى الله عليه وآله) ولو لا نهى عمر " لما احتاج الى الزنا الا شفا " [٥] اگر نهى عمر نبود جز اندكى از مردم گرفتار زنا نمى شدند.

٥ - از ابى داود ومحمد بن جرير طبرى نقل كرده است كه أمير المؤمنين (عليه السلام) فرمود: " لولا ما سبق من عمر بن خطاب لأمرت بالمتعه ثم ما زنى الا شقى ".

هر گاه نهى عمر نبود من دستور انجام متعه مى دادم ودر نتيجه جز مردمان شقى وخبيث الفطره كسى به زنا گرفتار نمى شد.

[٦] ٦ - از صحيح مسلم ومسند احمد از جابر نقل شده است: ".

ازدواج موقت

[١]الغدير، ج ٦، ص ٢٠٦.

[٢]همان، ص ٢٠٦.

[٣]ج ٢، ص ١٧٩.

[٤]ج ٢، ص ٥٨.

[٥]همان، ص ٢٠٦.

[٦]همان، ص ٢٠٧.