٣ - ظهور استمتاع در معناى اصطلاحى " متعه " است، زيرا چنان كه قبلا ذكر شده وموسى جار الله نيز به آن تصريح كرده، متعه امرى سابقه دار است وقبل ازاسلام نيز مرسوم بوده، وبر اين اساس در استدلال به آيه نياز به اثبات حقيقه شرعيه نيست.

٤ - استدلال بعضى از صحابه وتابعين بر جواز متعه در صدر اسلام به آيه شريفه بدون انكار ديگران نيز مبين اين امر است.

ادعاى نسخ جمعى از اهل سنت چون فخر رازى وقتى نتوانسته اند دلالت آيه را انكار كنند مدعى شده اند كه آيه متعه به آيات ديگر قرآن منسوخ گشته است.

[١] بعضى گفته اند ناسخ آن جمله " ومن ابتغى وراء ذلك فاولئك هم العادون " [٢] است، غافل از اين كه اين جمله در سوره مؤمنون ومعارج است وهر دو سوره مكى است وآيه متعه در سوره نساء است كه بالاتفاق از سور مدنى مى باشد ومعنا ندارد كه آيات مكى، ناسخ آيات مدنى شوند.

برخى ديگر گفته اند جمله قبل آيه، ناسخ اين جمله هست، توضيح اين كه: قرآن بعد از آن كه زن هاى محرم (غير قابل نكاح) را ذكر مى كند مى فرمايد: " واحل لكم ماوراء ذلكم محصنين غير مسافحين " (غير از آنچه گفته شد از زنهاى غير قابل نكاح، زن هاى ديگر بر شما حلال شده، مشروط به اين كه به صورت زنا نباشد)

[١]مفاتيح الغيب، ج ١٠، ص ٤٩.

[٢]همان، ص ٥٠.