جمع بسيارى از علماى اهل سنت با حليت آن در صدر اسلام موافقت دارند (كه در بخش اقوال روشن مى شود)، بعضى از اين گروه پذيرفته اند كه حليت متعه در زمان پيامبر (صلى الله عليه وآله) وايام ابو بكر وچند سال بعد از خلافت خليفه دوم استمرار داشته است.

خليفه دوم بعد از گذشت چند سال از خلافت خود در اثر بر خورد با بعضى جريانات دچار احساسات شد وآن را با حكم معروف خود " متعتان محللتانكانتا في عهد رسول الله (صلى الله عليه وآله) وانا احرمهما واعاقب عليهما " [١] تحريم نمود.

[٢] سيوطى، از كتاب " اوليات " ابو هلال عسكرى نقل كرده كه خليفه دوم اولين كسى است كه متعه نساء را تحريم نمود [٣].

با اين كه خليفه بر تحريم متعه اصرار مى ورزيد علاوه بر رجال شيعه جمع كثيرى از صحابه وتابعين، تسليم منع خليفه نشدند و هم چنان بر حليت آن عقيده داشتند تا جايى كه عبد الملك بن جريح (در گذشته ١٤٩ يا ١٥٠ ق) كه خود از فقيهان معروف تابعين است به گفته شافعى، هفتاد وبه گفته ذهبى، حدود نود زن را به نكاح متعه خود در آورد [٤].

علامه امينى اسامى متجاوز از بيست شخصيت صحابى وتابعى را كه طرفدار نظر اماميه اند به تفصيل از كتاب هاى اعلام اهل سنت استخراج وبا آدرس ١.

دو متعه در زمان پيامبر حلال بود: متعه نساء وحج.

ومن اكنون هر دو را حرام كرده ومرتكب آنها را عقوبت مى نمايم.

٢.

علامه امينى در مجلد ٦ الغدير اين حديث ونظير آن را از صحيح مسلم وسنن بيهقى ومسند احمد و تفسير رازى واحكام القرآن جصاص وكنز العمال والدر المنثور والبيان والتبين جاحظ وتفسير قرطبى و تفسير طبرى ومبسوط سرخسى وشرح تجريد قوشچى ومحاضرات راغب وشرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد نقل كرده است.

٣.

سيوطى، تاريخ الخلفا، ص ٩٣.

٤.

الغدير ج ٦، ص ٢٢٢.