روزى نزد امام صادق (عليه السلام) بودم مردى به امام عرض كرد: همسايگان من كنيزان خواننده ونوازنده دارد، بعضى اوقات كه براى بيت التخليه مى روم صداى ساز و آواز آنها را مى شنوم ونشستن خود را براى شنيدن آن آهنگ ها طول مى دهم.

امام فرمود: اين كار را نكن عرض كرد من به قصد شنيدن موسيقى آن جا نمى روم.

اينيك امر تصادفى واتفاقى است.

امام فرمود: خداوند مى فرمايد: " ان السمع والبصر والفواد كل اولئك كان عنه مسئولا، [١] به تحقيق گوش وچشم ودل مورد سؤال واقع مى شوند.

" آن شخص عرض كرد گويا تا به حال به اين آيه بر خورد نكرده ام، ديگر به اين كار ادامه نمى دهم امام فرمود: برو غسل كن وهر قدر مى توانى نماز بخوان، زيرا به گناه بزرگى آلوده گشتى، وچه بدحالى داشتى، اگر در آن حال مرگت فرا مى رسيد خدا را بر ترك اين كار سپاس گزار واز او درخواست توبه وقبولى آن كن.

خداوند كار زشت را ناپسند مى دارد: " والقبيح دعه لاهله فان لكل اهلا، كار زشت را به اهلش واگذار كن كه براى هر كارى جوينده اى است (كنايه از اين است كه كار زشت شايسته شما نيست).

از اين روايت به خوبى استفاده مى شود كه: ١ - شنيدن ساز وآواز حرام و كارى زشت وناپسند است براى شيعيان ائمه طاهرين مناسب نيست.

٢ - جاهل مقصر در ارتكاب گناه معذور نيست.

٣ - براى قبولى توبه مستحب است انسان غسل توبه كند.

٤ - بر ترك گناه شايسته است انسان خدا را سپاس گزارى كند.

٥ - انسان خوب نبايد تن به كار قبيح بدهد.

[١]اسرى، آيه ٣٦.