داستان عاصم بن زياد حارثى در كتاب نهج البلاغه مذكور است كه روزى أمير المؤمنين (عليه السلام) به خانه علاء بن زياد حارثى كه از ياران حضرت بود وارد شد، ديد خانه اى وسيع دارد فرمود: با اينخانه مى خواهى چه كنى؟ در قيامت به آن نيازمندترى، آرى اگر بخواهى مى توانى با اين خانه وسيع به آخرت برسى در اين خانه مهمان دارى كن، صلهء رحم انجام ده، حقوق الهى را از اين خانه بيرون فرست در اين صورت بوسيلهء اين خانه به آخرت ميرسى، علاء عرض كرد از دست برادرم عاصم گلايه دارم، عبائى پوشيده واز دنيا كناره گيرى كرده است.

امام فرمود، او را احضار كردند، وقتى وضع او را ديد فرمود: يا عدى نفسه.

اى دشمن خود، شيطان ترا گمراه كرده است.

چرا به خانواده ات توجه نمى كنى؟ خداوند اشياء پاكيزه را برايت حلال كرده، نمى خواهى از آن بهره ببرى.

تو در برابر خدا خفيف تر از آنى (از تحريم آنچه را خدا حلال نموده است).

عاصم گفت: يا أمير المؤمنين، اين توئى كه در لباس زبر، خشن وبا خوراك سخت وبى مزه زندگى مى كنى امام فرمودند: واى بر تو، من مانند تو نيستم، زيرا خداوند به پيشوايان مردم واجب كرده، خود را در رديف ضعيفان جامعه قرار دهند، تا اين كه پريشانى بيچاره وتنگدست را نگران نسازد [٢].

[١]سفينة البحار ج ١ ص ٥٤٠.

[٢]نهج البلاغة عبده ج ٢ ص ١٨٦ - خطبه ٢٠٠.