ولايت فقيه : رهبري در اسلام - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢١ - مقدمه

آن بيعت نموده و رأى مثبت داده اند , و در عصر غيبت گذشته از آنكه ايمان به امام معصوم غائب قائم - عجل الله تعالى فرجه الشريف - فريضه عينى است , ايمان به نيابت فقيه جامع الشرائط آگاه به زمان و مكان و مدير و مدبر بر همگان لازم مى باشد .

و اين در صورتى است كه قبل از ديگران خود فقيه جامع الشرائط به نيابت مقام شامخ فقاهت و عدالت از مقام والاى عصمت ايمان دارد , و پاسدارى وى از اين حكم سياسى شرع اسلام بيش از مردم و پيش از آنان مى باشد .

و اگر بنا بر اين باشد كه هيچ امتياز مادى بين فقيه جامع شرائط و مردم نباشد , و اعتقاد همگان بر آن باشد كه دود دوزخ قبل از آن كه ديده توده تبهكار را تباه و تاريك كرده , خرمن خود بينى آنها را خاكستر كند , فقيه فريبكار را فرو مى برد , و هستى هوس مدار وى را( هباء منثور) مى سازد , ديگر كسى احتمال نمى دهد كاشفيت بيعت با فقيه جامع الشرائط مايه كم ارج شدن آراء عمومى است .

آيا كاشفيت بيعت و علامت بودن آراء عمومى در طول تاريخ نسبت به همه پيامبران الهى - عليهم السلام - و در ساحت قدس همه صحائف آسمانى موجب وهن رأى توده عقلاء بوده است ؟ !

آيا كاشفيت آراء مردم نسبت به قرآن كريم و ساحت قدس رسول اكرم - صلى الله عليه و آله - و آستان ملكوتى امامان معصوم - عليهم السلام - و پيشگاه حضرت بقية الله - ارواح من سواه فداه - مايه تحقير نظرات خردمندان بشمار مى رود ؟