ولايت فقيه : رهبري در اسلام - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٦٠ - دعوت به رأى خود و پيشگيرى از اجراى احكام الهى

توشيح كننده قوانين و دستورات مى باشد .

پس حاكمان الهى مردم را به عبادت حق دعوت كرده و مى گويند :

﴿ ادعوا الى الله على بصيرة انا و من اتبعنى ﴾ - يوسف]( ١٠٨ :

يعنى , هم خودم و هم كسى كه پيرو من است , با بصيرت و آگاهى , ديگران را به سوى خداوند فرا مى خوانيم .

و اما طاغوتيان , همانند فرعون , مردم را به سوى خود مى خوانند . انبياء هيچ گاه بندگان را به سوى خود نخواندند , بلكه همواره از مردم خواستند تا در سايه ارتباط شديد به رب خويش , از طريق تعليم و تدريس كتاب , عالم ربانى گردند .

﴿ ما كان لبشر ان يوتيه الله الكتاب والحكم و النبوة ثم يقول للناس كونوا عبادا لى من دون الله و لكن كونوا ربانيين بما كنتم تعلمون الكتاب و بما كنتم تدرسون ﴾

قرآن كريم با آن كه درباره فرزندان ابراهيم - عليه السلام - مى فرمايد : ما به آنها ملك عظيم داده ايم ﴿ فقد اتينا آل ابراهيم الكتاب و الحكمة و اتينا هم ملكا عظيما ﴾ - نساء]( ٥٤ : در عين حال , در سوره مائده , در ضمن آياتى مربوط به حكومت آنان - اعم از آن كه حكومت به معناى قضاء و داورى , و يا به معناى سرپرستى باشد - مى فرمايد : محور حكومت و قدرت آنان كتاب الهى است .

﴿ انا انزلنا التورية فيها هدى و نور يحكم بها النبيون الذين