ولايت فقيه : رهبري در اسلام - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٤٦ - ١ - شبهه در نياز بشر به تقنين و رهبرى الهى و دفع آن

اسلامى كسى است كه در مرتبه اول حافظ عقائد دينى مردم , و حافظ اخلاق و احكام فقهى آنان است . او در برابر هجوم بيگانگان ضمن مراقبت از عقائد مسلمين , مواظب آن است تا كسى واجبى را حرام و حرامى را واجب ننمايد , و در مراتب نازله نيز حافظ آب و خاك اجتماع است . پس ولى تنها عهده دار اداره جامعه نيست تا ديگران نيز طمع پرداختن بدان را در سر داشته باشند . هر چند كه اداره جامعه و حفاظت از منافع مادى اجتماع نيز گوشه اى از منافع وسيع نبوت عامه است .

نياز انسان به ولايت , در اين گستره وسيع است كه نياز به امامت را در زمان رحلت رسول اكرم - صلى الله عليه و آله - براى كسى كه بتواند در جاى آن حضرت بنشيند , و در زمان غيبت براى آن كس كه توان عهده دارى مقام ولى را باشد , ثابت مى كند . يعنى همان دليل كه نياز جامعه را به پيامبران بيان مى كند , نياز آن را به امامت بعد از رحلت , و به ولايت فقيه در عصر غيبت كبرى اثبات مى نمايد . زيرا اگر يك روز جامعه مسلمين حافظ بر عقائد و معارف و احكام قرآن و عترت نداشته باشد , چه بسيار بدعتها كه ظاهر نمى شود , و چه بسيار حلالها كه حرام نمى گردد . مگر امروز اين فتنه وهابيت نيست كه با عنوان فداكارى و خدمت به حرمين شريفين , در جوار بهترين مراكز اسلامى به كشتار دستجمعى و قتل عام مسلمين مى پردازد ؟ آيا نياز به كسى نيست تا با طرد وهابيت , مانع از تحريف دين شود ؟

پس در زمان غيبت نيز نياز به كسى است كه در حراست از