ولايت فقيه : رهبري در اسلام - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٨٦ - قلمرو ولايت به معناى حكومت و سرپرستى

نظير اين مسأله مفاد كريمه سوره مباركه( ق) است . آنجا كه مى فرمايد :

﴿ ما يلفظ من قول الا لديه رقيب عتيد ﴾ - ق]( ١٨ : زيرا آنچه را كه فرشته مراقب , بر ضبط آن مواظب است , تنها گفتار انسان نيست , بلكه تمامى رفتار و كردار آدمى است , هر چند كه در آيه , از نطق انسان به دليل اين كه اثر بارز اوست , به عنوان مكتوب فرشته ياد شده است .

پس ولايت تشريعى انبياء كارى جداى از رسالت آنها نبوده , بلكه عين رسالت و نبوت آنان مى باشد .

قلمرو ولايت به معناى حكومت و سرپرستى

بعد از بيان تفاوت ميان ولايت تشريعى , و ولايت به معناى حكومت و سرپرستى , و بعد از دانستن اين كه فرمان به اطاعت در آيه كريمه ﴿ اطيعوا الله و اطيعوا الرسول و اولى الامر منكم ﴾ ابتدا ناظر به ولايت تشريعى و سپس ناظر به ولايت به معناى حكومت و سرپرستى است , اينك سوال از قلمرو ولايت انبيا و ائمه هدى - عليهم السلام - مطرح مى شود . زيرا با خروج ولايت تشريعى , تمامى احكام تشريعى كه ناظر به افعال انسانى است , از حيطه ولايت به معناى اخير آن خارج مى شود .

پاسخ اين سؤال اين است كه , قلمرو ولايت انبيا و اوليا در محدوده اجراء قوانين كليه و تطبيق آن قوانين بر امور جزئيه و نصب