ولايت فقيه : رهبري در اسلام - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١١٠ - امتياز وكيل از ولى منصوب

- عليهم السلام - وجود نداشته باشد , اصل اولى عدم ولايت افراد جامعه بر يكديگر است . البته اين اصل , تنها به اين معنا نيست كه كسى حق ادعاى ولايت و سلطه بر ديگران را ندارد , بلكه به اين معناست كه سلطه پذير نيز خلافكار است . رسول اكرم - صلى الله عليه و آله - در اين باره مى فرمايد :

( من اقر بالذل طائعا فليس منا اهل البيت ) [١]

يعنى , اگر كسى با ميل و رغبت , ذلت خود را بپذيرد , از خاندان ما نيست .

حضرت سيد الشهداء - عليه آلاف التحية والثناء - نيز در كلامى كه ناظر به سخن جد گرامى اوست مى فرمايد :

( الا و ان الدعى ابن الدعى قد ركز بين اثنتين بين السلة والذلة , و هيهات منا الذلة . يابى الله ذلك لنا و رسوله و المؤمنون و حجور طابت و طهرت ) [٢]

يعنى خداوند - تبارك و تعالى - و جدم و اهل بيت عصمت و طهارت , ذلت را براى ما امضا نكرده و انسان ذليل را نمى پذيرند .

امتياز وكيل از ولى منصوب

وكيل با مرگ موكل منعزل خواهد شد , ليكن ولى منصوب با مرگ ناصب از ولايت خلع نمى گردد . به عنوان مثال , اگر يك مرجع