آمده بودند، رنگين شد. در اين قيام كه نخست از مدينه آغاز شد و رهبرى آن را حسين بن على بن حسن بن الحسن بن الحسن بن على بن أبى طالب(عليه السلام) از فرزندان امام مجتبى(عليه السلام) بر عهده داشت كه با يحيى و عبدالله دو تن ديگر از سادات در زمان هادى عباسى قيام كردند و در اين درگيرى حسين وعده اى از رجال و بزرگان هاشمى به شهادت رسيدند و عده اى نيز اسير شده و به بغداد منتقل شدند. مزدوران حكومت هادى، از دفن اجساد آنان خوددارى كردند و سرهاى آنان را از تن جدا كردند و به بغداد فرستادند.

پيش از واقعه، اين حادثه توسط پيامبر(صلى الله عليه وآله) و برخى از امامان پيش گويى شده بود. تعداد كشتگان را فزون از صد تن دانسته اند.[١]

اين جوانان همگى اهل عبادت و تقوا نيكوكارى بودند و هيچ گاه هدف سلطه جويى نداشتند و اين قيام براى امر به معروف و نهى از منكر بود، و از اين رو، هادى عباسى امام موسى كاظم(عليه السلام) را متهم ساخت كه دستور اين قيام را صادر كرده است، و تهديد كرد كه آن حضرت را به قتل خواهد رساند.[٢] منطقه فخّ اكنون در مكه به «حىّ الشهداء» معروف است و در نزديكى مسجد تنعيم قرار دارد.

[١] مقاتل الطالبيين، ص ٤٤٣ .
[٢] محمدبن جرير طبرى، تاريخ الأمم و الملوك، ١٠/٢٥; ابوالفرج اصفهانى، مقاتل الطالبيين، ص ٢٨٥ و ٢٩٤-٢٩٥; ابن اثير، الكامل فى التاريخ، ٦/٩٣; مجلسى، بحارالأنوار، ٤٨/١٦٥; كلينى، اصول كافى، ١/٣٦٦، مكتبة الصدوق .