سلفى گرى در آيينه تاريخ

سلفى گرى در آيينه تاريخ - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٧

يكديگر به نوعى مى زيسته اند و امّا مدّت هر يك از آن گروه ها چه اندازه است، قرآن و حديث، از آن ساكت هستند.

از اين بيان، سه نتيجه مى گيريم:

١. قرن به معنى صد سال نيست، بلكه به معنى نسلى است كه نوعى وحدت اعتبارى بر آنها حاكم بوده و داراى فرهنگ و يا حكومت و دين واحدى باشند در اين صورت چند نسل آنان يك قرن حساب مى شود، مانند فراعنه يا امّت هايى كه زير سلطه افرادى خاصّ بوده اند، مثلاً قرن ايوبى ها، يا قرن اموى ها و عباسى ها و... و به عبارت ديگر، «قرن»: جمعيتى است كه با هم يك رابطه و پيوند فرهنگى، اقتصادى يا سياسى يا حكومتى داشته باشند و ناظر به صد سال و كمتر يا بيشتر نيست، آرى در اصطلاح امروز، قرن به صد سال گفته مى شود و مى گويند فعلاً قرن بيست و يكم ميلادى يا قرن پانزدهم اسلامى است.

٢. مقصود از گفتار پيامبر كه فرمود: «خير الناس قرنى»، يا «خيركم قرنى» جمعيّتى است كه با پيامبر گرامى مى زيستند و وجود پيامبر در ميان آنان، باعث وحدت آنان شده و با درگذشت او، اين قرن سپرى مى شود. آن گاه نوبت گروه دوم مى رسد كه فرمود: «ثم الذين يلونهم» احتمال دارد مقصود از آن دوران خلافت باشد كه با صلح امام حسن(عليه السلام) به پايان رسيد. ولى مقصود از گروه سوم چندان روشن نيست بنابراين، تفسير گروه دوم به تابعان و گروه سوم به