اتفاقاً برخى از لغوى ها نيز با اين تفسير موافقند. لغت نويس عرب، ابن منظور، چنين مى نويسد: «قرن»، امّتى پس از امّت است. آنگاه از «ازهرى» نقل مى كند: قرن امّتى است كه در ميان آنان، پيامبرى ظاهر شده يا در ميان آنان دانشمند سرشناسى وجود داشته باشد.[١]

شاعر عرب زبان مى گويد:

إذا ذهبَ القرنُ الذي أنتَ فيهمُ *** وخُلِّفتَ في قرن فأنت غريب

«اگر كسانى كه تو در ميان آنان مى زيستى از ميان بروند و نسل ديگرى جايگزين آنان شود، تو در ميان آنان غريبى».

آنچه كه ازهرى گفته، درست مطابق قرآن است، مفهوم قرآنى «قرن» عبارت است از جمعى كه با پيوندى خاصّ و به تعبير علمى با رابطه خاصى كنار هم زندگى كنند اين رابطه گاهى دين و گاهى حكومت و احياناً وجود پيامبر ويا دانشمندى است كه به آن جمع، وحدت مى بخشد.

در پرتو اين بيان، حديث، بر فرض صحت بر فضيلت سه گروه گواهى مى دهد كه رابطه خاصى بر آنها حاكم بود، كه در كنار

[١] لسان العرب، ج١٣، ص ٣٣٣، ماده«قرن».