عَلَيْهَا إِلاَّ لِنَعْلَمَ مَنْ يَتَّبِعُ الرَّسُولَ مِمَّنْ يَنْقَلِبُ عَلَى عَقِبَيْهِ وَ إِنْ كَانَتْ لَكَبِيرَةً إِلاَّ عَلَى الَّذِينَ هَدَى اللهُ وَ مَا كَانَ اللهُ لِيُضِيعَ إِيمَانَكُمْ إِنَّ اللهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُوفٌ رَحِيمٌ).[١]

«همان طور كه قبله شما ميانه است، خود شما را نيز امّت ميانه اى قرار داديم تا امّت نمونه اى براى مردم باشيد و پيامبر هم فرد نمونه اى براى شما باشد. ما آن قبله اى را كه قبلاً بر آن بودى ـ بيت المقدس ـ را تنها براى اين قرار داديم كه افرادى كه از پيامبر پيروى مى كنند، از آنها كه به جاهليت باز مى گردند، مشخص شوند. اگر چه اين كار جز بر كسانى كه خداوند آنها را هدايت كرده دشوار بود، و خدا هرگز ايمان شما را ضايع نمى كند و خداوند نسبت به مردم، رحيم و مهربان است».

بنابراين، امّت اسلامى، اعمّ از سلف و خلف، زير يك چتر قرار گرفته اند و همگان «بهترين مردم» و يا امت وسط معرفى شده اند. تفكيك و جداسازى و صف بندى بين دو گروه بر خلاف آيات پيشين و ديگر آيه هاست، و هيچگاه زمان نمى تواند ملاك حق و باطل باشد.

[١] بقره: ١٤٣.