١ . بر مفتيان و فقيهان وارسته لازم است به طور صريح هر نوع تكفير را محكوم كرده و اين ضابطه را «و من صلّى صلاتنا و استقبل قتلبتنا و أكل ذبيحتنا فهو مسلم ـ له مالنا و عليه، علينا» بر همگان تفهيم كنند.

٢ . جوانان پاك و نورس را از طريق رسانه ها و منابر دينى، از گرايش به اين فكر باز دارند و خطر گرايش ها را گوشزد كنند و بگويند: كشتن خويشن و ديگران به هر نيتى باشد بالاترين منكر است.

٣ . تعاليم اسلام و فرهنگ اين آيين آسمانى را كه مظهر اخوت و رحمت و مهربانى و گذشت است، در ميان مسلمانان رواج دهند و بگويند: نه تنها بايد خون و مال و آبروى مسلمانان را حفظ كرد. بلكه بايد به شئون همگان احترام گذاشت. زيرا امام مسلمانان على بن ابى طالب به مالك اشتر نوشت: «فالنّاس صنفان اِمّا اخٌ لك فى الدين او نظير لك فى الخلق»[١]

٤ . كوشش كنند. ميان سران مذاهب و زعماى امّت، رابطه بهترى برقرار شود و ديدگاههاى آنان را به هم نزديك كنند.

٥ . با تشكيل كنگره ها، ضررهاى طيف تكفيرى را گوشزد كنند و با قطعنامه هايى، دولتها را به رعايت آن دعوت كنند.

[١] نهج البلاغه، بخش نامه ها شماره ٥٣ .