خدا را چگونه بشناسيم - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٠
تاريك زندگانى ما را روشن مى كند.»
كاظمزاده ايرانشهر دانشمند فقيد ايرانى مى نويسد:
«وقتى كه چيزى را اراده مى كنيم، مثلًا مى خواهيم سياحتى كنيم و ترتيب آن و اتفاقات گوناگون و خطوط و شرايط و جزئيات آن را تصور و تجسم مى كنيم ...
در اين كار، آن حس ابتدايى يعنى آرزوى سياحت كه دفعه اول مانند بوق يا شعاعى به مركز دماغ ما افتاده و يا از خود آن مركز سرزده است فكر ناميده مى شود و همه تفصيلات ديگر كه به منزله شاخ و برگ و آرايش و پيرايش است خيال و تصور مى باشد ...» (كتاب «قوه فكر و معجزات آن»، صفحه ١٤).
١٦- در قرآن مجيد آيات زيادى درباره تفكر در آسمانها و نظام بديع خلقت وجود دارد، از جمله اين آيه شريفه: «ماترى فى خلق الرحمن من تفاوت، فارجع البصر هل ترى من فطور؛ هيچ در نظام خلقت خداى رحمان، بىنظمى و نقصان نخواهى يافت. بارها به ديده عقل در نظام مستحكم آفرينش بنگر تا هيچ سستى و خلل در آن توانى يافت؟» (سوره الملك. آيه ٣)
١٧- در كتاب سفينة البحار، جلد دوّم روايت ذيل از حضرت رضا عليه السلام نقل شده است:
«ليس العبادة كثرة الصيام والصلوة انما العبادة كثرة التفكر فى امر الله؛ عبادت، به زيادى نماز و روزه نيست، بلكه عبادت كثرت تفكر در امر آفرينش پروردگار است.
١٨- بايد توجه داشت كه هميشه جهت اشتراك به صورت ابهام در ذهن ديده مى شود، مانند شبحى است كه از دور مى بينيم و مى دانيم جاندارى است اما نمى دانيم چه جاندارى.
جهت امتياز بر خلاف جهت اشتراك نقطه روشن و مشخص هر حقيقت است.
١٩- «آله» به كسر لام به معنى معبود و ذات مستحق عبوديت و پرستش است (مجمع البحرين صفحه ٥٢٢).
٢٠- بايد دانست كه انسان پرستى بيش از بت پرستى انسان را به اسارت و بندگى مى كشاند. در حقيقت، فرد يا اجتماعى كه خود فروشى و بندگى را تا سرحد اطاعت كوركورانه برساند، از