پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦ - ١ بتها در عقايد عرب

مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَايَمْلِكُ لَكُمْ ضَرّاً وَلَا نَفْعاً وَاللَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ‌: «بگو:" آيا جز خدا چيزى را مى پرستيد كه مالك سود و زيانى براى شما نيست؟! و خداوند، شنوا و دانا است"». [١]

علاوه بر بت‌هاى معمولى، سه بت بزرگ و معروف داشتند كه از شهرت خاصى برخوردار بودند و آنها را تمثال دختران خدا و وسيله تقرب به او مى‌پنداشتند؛ بتى به نام منات در محلى در كنار درياى احمر، در ميان مدينه و مكه نصب كرده بودند، و همه اعراب براى آن احترام خاصى قائل بودند و نزد آن قربانى مى‌كردند ولى بيش‌از همه، دو قبيله اوس و خزرج به آن اهميت مى‌دادند.

بت لات بت معروف ديگرى است كه در سرزمين طائف بود، همان‌جا كه امروز مسجدى برپا است و خدمه اين بت بيشتر از طايفه ثقيف بودند.

سومين بت، عزّى بود كه در محلى در مسير مكه به سوى عراق، نزديك منطقه ذات عرق قرار داشت، و قريش نسبت به آن علاقه خاصى داشتند.

غير از اينها بت‌هاى قبيلگى و فاميلى و حتى خانگى وجود داشت و اصولًا زندگى عرب جاهلى بدون بت مفهوم نداشت؛ حتى به هنگام سفر اجازه مسافرت را از بت‌ها مى‌گرفتند و در مسافرت‌ها نيز بت‌هايى با خود همراه داشتند.

قرآن به گوشه‌اى از اين مسأله در سوره نجم اشاره كرده، و مى‌گويد: أَفَرَأَيْتُمْ اللَّاتَ وَالْعُزَّى‌- وَمَنَاةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرَى‌- أَلَكُمُ الذَّكَرُ وَلَهُ الْأُنثَى‌: «به من خبر دهيد آيا بت‌هاى" لات" و" عزّى" و" منات" كه سوّمين آنها است (دختران خدا

[١]. سوره مائده، آيه ٧٦.