در اين‌‌جا بايستى تأكيد كنيم كه ما بايد هرچه بيشتر در باره حقيقت معناى قرائت‌‌هاى مختلف از دين بينديشيم و در باب پى‌‌آمدها و نتايج ويران‌‌گر اين تفكر الحادى تأمل كنيم تا بتوانيم به اهداف صاحبان و طراحان اين دام شيطانى پى برده، عمق حركت آنان را دريابيم. شايد يكى از حكمت‌‌هاى اين كه در آيات متعددى، قرآن كريم موصوف به «مبين: آشكار و واضح» شده[١]همين باشد كه جلوى افكار انحرافى نظير قرائت‌‌هاى مختلف گرفته شود و از نظر ابهام و نامفهوم بودن معنا و مقصود قرآن، بهانه‌‌اى در دست كسى نباشد.

مدعيان تعدد قرائت‌‌ها از مصاديق بارز بدعت‌‌گذاران در دين هستند كه خواسته‌‌هاى نفسانى خود را به نام قرائت جديد از دين مطرح مى‌‌كنند. اميرالمؤمنين(عليه السلام) در خطبه ١٧ نهج‌‌البلاغه بدعت‌‌گذاران را چنين معرفى مى‌‌كند:

إنَّ أَبْغَضَ الْخَلَائِقِ إِلَى اللَّهِ رَجُلَانِ رَجُلٌ وَكَلَهُ اللَّهُ إِلَى نَفْسِهِ فَهُوَ جَائِرٌ عَنْ قَصْدِ السَّبِيلِ مَشْغُوفٌ بِكَلَامِ بِدْعَة وَ دُعَاءِ ضَلَالَة، فَهُوَ فِتْنَةٌ لِمَنِ افْتَتَنَ بِهِ، ضَالٌّ عَنْ هَدْيِ مَنْ كَانَ قَبْلَهُ، مُضِلٌّ لِمَنِ اقْتَدى بِهِ فِي حَيَاتِهِ وَ بَعْدَ وَفَاتِهِ حَمَّالٌ خَطَايَا غَيْرِهِ رَهْنٌ بِخَطِيئَتِهِ؛ وَ رَجُلٌ قَمَشَ جَهْلًا مُوضِعٌ فِي جُهَّالِ الْأُمَّةِ، عَاد فِي أَغْبَاشِ الْفِتْنَةِ، عَم بِمَا فِي عَقْدِ الْهُدْنَةِ، قَدْ سَمَّاهُ أَشْبَاهُ النَّاسِ عَالِماً وَ لَيْسَ بِهِ، بَكَّرَ فَاسْتَكْثَرَ مِنْ جَمْع مَا قَلَّ مِنْهُ خَيْرٌ مِمَّا كَثُرَ، حَتَّى إِذَا ارْتَوى مِنْ مَاء آجِن،وَ اكْتَثَرَ مِنْ غَيْرِ طَائِل جَلَسَ بَيْنَ النَّاسِ قَاضِياً ضَامِناً لِتَخْلِيصِ مَا الْتَبَسَ عَلَى غَيْرِهِ...؛

دشمن‌‌ترين آفريده‌‌ها نزد خدا دو نفرند: [يكى] مردى كه خدا او را به حال خود واگذاشته و از راه راست دور افتاده است. دل او شيفته بدعت است و

[١] نمونه‌‌اى از اين آيات عبارت است از: تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ وَ قُرْآن مُبِين[حجر (١٥)،١]؛ بِلِسان عَرَبِيّ مُبِين [شعراء (٢٦)،١٩٥]؛ تِلْكَ آياتُ الْقُرْآنِ وَ كِتاب مُبِين[نمل (٢٧)، ١؛]قَدْ جاءَكُمْ مِنَ اللّهِ نُورٌ وَ كِتابٌ مُبِينٌ.] مائده (٥)، ١٥].