تعدد قرائت ها - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨٩ - تعدد قرائت ها، خطرناك ترين حيله شيطان

صَاحِبَانِ مُصْطَحِبَانِ فِي طَرِيق وَاحِد لاَ يُؤْوِيهِمَا مُؤْو فَالْكِتَابُ وَ أَهْلُهُ فِي ذَلِكَ الزَّمَانِ فِي النَّاسِ وَ لَيْسَا فِيهِمْ وَ مَعَهُمْ وَ لَيْسَا مَعَهُمْ لِأَنَّ الضَّلَالَةَ لَا تُوَافِقُ الْهُدَى وَ إِنِ اجْتَمَعَا فَاجْتَمَعَ الْقَوْمُ عَلَى الْفُرْقَةِ وَ افْتَرَقُوا عَلَى الْجَمَاعَةِ كَأَنَّهُمْ أَئِمَّةُ الْكِتَابِ وَ لَيْسَ الْكِتَابُ إِمَامَهُمْ فَلَمْ يَبْقَ عِنْدَهُمْ مِنْهُ إِلَّا اسْمُهُ وَ لَا يَعْرِفُونَ إِلاَّ خَطَّهُ وَ زَبْرَهُ؛[١]

زمانى بعد از من خواهد آمد كه در آن زمان چيزى مخفى‌‌تر از حق و آشكارتر از باطل و فراوان‌‌تر از دروغ و افترا بر خدا و پيامبرش نخواهد بود. نزد مردم آن زمان كالايى كسادتر از قرآن يافت نمى‌‌شود اگر درست تلاوت و تفسير شود، و كالايى پرخريدارتر از آن نخواهد بود هرگاه از معناى اصلى تحريف گردد و طبق دلخواه تفسير شود. در شهرها چيزى ناشناخته‌‌تر از معروف و آشناتر از منكر نخواهد بود. حاملان قرآن، آن را به كنارى نهاده و حافظان قرآن، آن را فراموش خواهند كرد. در آن روز قرآن و اهل قرآن از ميان مردم رانده و تبعيد مى‌‌شوند و هم‌‌گام و هم‌‌سفر يكديگر در يك راهند و هيچ پناه دهنده‌‌اى بدانان پناه نمى‌‌دهد. قرآن و اهلش در آن زمان (به ظاهر) در ميان مردمند ولى (در واقع) در ميان آنان نيستند، و با آنها هستند اما با آنها نيستند! زيرا گمراهى با هدايت همراه نمى‌‌شود گرچه در كنار هم باشند. مردم در آن روز، اتّفاق بر تفرقه و جدايى از يكديگر دارند، و از جماعت به پراكندگى مى‌‌گرايند. گويا آنان پيشواى قرآنند و قرآن پيشواى آنان نيست. جز نامى از قرآن نزدشان باقى نمى‌‌ماند و جز خطوط آن چيزى (از آن) نمى‌‌شناسند!

مردم جامعه اسلامى ما بايد به پيش‌‌گويى‌‌هاى قرآن و نهج‌‌البلاغه درباره