تعدد قرائت ها - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥١ - نمونه اى از تفسير سمبليك قرآن

جهنمى در كار باشد و آخرتى در پيش داشته باشيم! واقعى پنداشتن زبان كتاب مقدس، قرائت عاميانه است!

برخى از اينان آن قدر در اين وادى پيش رفتند كه در باره اصل وجود خدا نيز به قرائت جديدى قايل شدند و گفتند وجود خدا هم ـ العياذ بالله ـ وجود واقعى نيست! اين كه در كتاب مقدس آمده كه خداوند جهان را آفريد، و يا به پيامبران(عليهم السلام) وحى فرستاد و مانند آنها، همه زبان افسانه و اسطوره است! حكيمانى چنين افسانه‌‌هايى نوشته‌‌اند تا مردم به كار خوب تشويق شوند و از بدى‌‌ها دورى گزينند! خوبى و بدى نيز اين است كه از زندگى لذت ببرند و موجب زحمت براى خود و ديگران نشوند! مطالب كتاب مقدس مانند افسانه‌‌هاى كليله و دمنه و يا اسطوره‌‌هاى يونانى قديم است كه مطالبى افسانه‌‌اى براى اهدافى خاص بيان شده است!

برخى از روشن‌‌فكران و غرب‌‌زدگان مسلمان نيز همين مطالب را درباره آيات قرآن كريم مطرح كرده‌‌اند. اين تفكر ابتدا در كشورهاى عربى كه از معارف اهل بيت(عليهم السلام) دور بودند رواج يافت. نويسندگان عرب كتاب‌‌هايى درباره زبان قرآن و واقع‌‌نما نبودن آن نگاشته‌‌اند[١] و از آيات قرآن نيز مؤيّداتى براى اثبات ديدگاه خود آورده‌‌اند، آياتى كه به نظر آنان با يافته‌‌هاى علمى ناسازگار است.

نمونه‌‌اى از تفسير سمبليك قرآن

در حدود سى سال پيش، يكى از دانش‌‌آموختگان غرب، در قرائتى جديد(!) تفسيرى اسطوره‌‌اى از داستان هابيل و قابيل ارائه كرد. او در نوشته‌‌اى آورده