تعدد قرائت ها - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨٣ - نمونه هايى از قرائت هاى باطل

آن كتاب به اين سازگارى تصريح شده بود. ماترياليسم فلسفى يعنى اين‌‌كه غير از ماده چيز ديگرى وجود ندارد و از اين رو خدا و فرشتگان و وحى و عالم غيب واقعيتى ندارند. نويسنده معتقد بود كه اسلام با ماترياليسم فلسفى منافاتى ندارد؛ يعنى اگر كسى بگويد خدا واقعيتى ندارد با اسلام سازگار است! آنچه اسلام با آن مخالف است ماترياليسم اخلاقى است؛ يعنى اين كه انسان دنبال پول و ثروت باشد. بنابراين اسلام با سرمايه‌‌دارى مخالف است. اين قرائت يك فرد ماركسيست بود كه تلاش مى‌‌كرد مفاهيم دينى را با تفكرات ماركسيستى آشتى دهد.

گروه فرقان نيز كه چندين جلد تفسير قرآن نوشتند آيات قرآن را به همين سبك معنا مى‌‌كردند. حتى يكى از شخصيت‌‌هاى معروف كه پس از پيروزى انقلاب هم به مقاماتى رسيد، در آن روزگار و در تهران قرآن را بر اساس همين افكار مادى و ماركسيستى تفسير مى‌‌كرد! از جمله، در تفسير آيه «يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْسّاعَة؛[١] از تو درباره ساعت (قيامت) مى‌‌پرسند» مى‌‌گفت، مراد از «الساعة» در اين آيه، قيامت نيست بلكه منظوراز آن، ساعتِ قيام است! «اَكادُ اُخْفيها»[٢] نيز كه در قرآن آمده، درسى براى مبارزه است؛ يعنى بايد زمان حمله را مخفى كنند و كسى نداند كه زمان حمله چه وقت است! در صورتى كه همه مى‌‌دانيم كه قرائت صحيح اين است كه مراد از ساعت، قيامت است. اما آنها قرائت جديدى داشتند و يكى از اساسى‌‌ترين باورهاى دينى (قيامت) را به ساعت مبارزه و قيام تفسير مى‌‌كردند!

نمونه ديگر، قرائت جديد از «اَلْيَوْمِ الآخِر» بود. مى‌‌گفتند مراد از «يوم آخر»