در پاسخ اين افراد بايد گفت، اگر خداوند تمدن‌‌سازى انسان را به اين معنا و با اين لوازم قبول دارد، پس بعثت اين همه پيامبر(صلى الله عليه وآله) و نزول كتاب‌‌هاى آسمانى براى چه بوده است؟ اگر اثبات بطلان يا حقانيت مكتبى ممكن نباشد، بنابراين تلاش همه انبيا: بيهوده بوده است؛ زيرا هرچه آنان بياورند قابل تفسيرهاى متضاد است به گونه‌‌اى كه نقطه مقابل هدف آنان نيز صحيح خواهد بود! اهميت اين شبهه تا بدان‌‌جا است كه در زمان ظهور حضرت ولىّ عصر(عليه السلام) نيز گروهى با اين حربه در برابر ايشان صف‌‌آرايى فرهنگى مى‌‌كنند. آنان چنان كار را بر ايشان دشوار مى‌‌كنند كه بر اساس برخى روايات، دشوراى و رنج ايشان در عصر فرانوگرايى و شكوفايى تمدن مادّى بشر، از رنج پيامبر(صلى الله عليه وآله) در هدايت عرب‌‌هاى جاهلى بيش‌‌تر خواهد بود! با آن‌‌كه بر اساس روايت نبوى معروف كه شيعه و سنى نقل كرده‌‌اند، رنج پيامبر اسلام(صلى الله عليه وآله) از مردم زمان خود فراتر از رنج همه انبيا(عليهم السلام) بوده است،[١] با اين حال رنج امام زمان(عليه السلام) بر اساس روايات از رنج جدّ بزرگوارشان نيز بيش‌‌تر است! فضيل بن يسار كه يكى از ياران امام صادق(عليه السلام) است، اين حديث را از آن حضرت نقل كرده است:

اِنَّ قائمَنا اِذا قامَ اِسْتَقْبَلَ مِنْ جَهَلَةِ الناسِ اَشَدَّ مِمّا اسْتَقْبَلَهُ رسولُ اللّهِ مِنْ جُهّالِ الجاهِليّة. قُلْتُ: وَ كيفَ ذلك؟ قال: اِنّ رسولَ اللّه(صلى الله عليه وآله)اَتَى النّاسَ وَ هُمْ يَعْبُدُونَ الْحِجارَةَ وَ الصُّخورَ وَ الْعيدانَ وَ الْخَشَبَ الْمَنْحُوتَةَ وَ اِنّ قائمنَا اِذا قامَ اَتَى النّاسَ وَ كُلُّهُمْ يَتَأَوَّلُ عَلَيْهِ كِتابَ اللّهِ يَحْتَجُّ عَلَيهِ بِهِ...‌‌.[٢]

[١] ما اُوذىَ نبىٌّ مثلَ ما اُوذيتُ؛ هيچ پيامبرى به اندازه من آزار نديده است. (مجلسى، محمدباقر، بحارالانوار، ج ٣٩، باب ٧٣، روايت ١٥.) [٢] مجلسى، محمدباقر، بحارالانوار، ج ٥٢، باب ٢٧، روايت ١٣١. در پايانِ روايت ديگرى به همين مضمون (بحارالأنوار ج٥٢، باب٢٧، روايت ١٣٣) به جنگ آنان بر عليه حضرت تصريح شده است:... و ان القائم يخرجون عليه فيتأوّلون عليه كتاب اللّه و يقاتلونه عليه؛ يعنى راز فزونى رنج و زحمت امام زمان(عليه السلام) از جدّش پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) آن است كه كسانى كه خود را پيرو قرآن مى‌‌دانند با تأويل قرآن بر عليه آن حضرت به نبرد مى‌‌پردازند.