سَبِيلِ اللّهِ وَ لا يَخافُونَ لَوْمَةَ لائِم...؛[١]اى كسانى كه ايمان آورده ايد، هركس از شما كه از دين خود برگردد به زودى خداوند (به جاى ايشان) گروهى را بياورد كه دوستشان مى دارد و آنان نيز او را دوست مى دارند؛ با مؤمنان نرم و خاك سار و بر كافران سخت گيرند و در راه خدا جهاد مى كنند و از سرزنش هيچ سرزنش كننده اى نمى هراسند.

اين آيه اشاره به دوران پس از پيامبر(صلى الله عليه وآله) دارد و هشدارى است به مسلمانان در باره اين خطر كه كسانى از دين برخواهند گشت. مى‌‌فرمايد اگر كسانى از دين برگشتند اهميتى ندارد، خداوند به جاى آنان كسانى را برخواهد انگيخت كه خدا آنان را دوست مى‌‌دارد و آنان نيز خدا را دوست دارند. ويژگى آنان اين است كه نسبت به مؤمنان خاكى و فروتن‌‌اند و با آنان انس مى‌‌گيرند، اما نسبت به دشمنان دين و كافران بسيار سرسخت هستند و از خود در برابر صاحبان زر و زور، انعطافى نشان نمى‌‌دهند. هم‌‌چنين آنان در جهادى كه بايد انجام دهند از هيچ ملامت‌‌گرى نمى‌‌هراسند.[٢] جهاد (نظامى يا فرهنگى) آنان زبان ملامت‌‌گران را به روى ايشان باز مى‌‌كند، ولى آنان از اين امر هراسى ندارند. معلوم مى‌‌شود مجاهدان راه خدا در معرض تهمت‌‌ها و ملامت‌‌ها هستند، اگر بنا نبود كه ملامتى باشد نزول اين آيه براى چه بود؟

اگر بخواهيم شيعه باشيم، بايد خود را آماده كنيم تا در برابر فتنه‌‌ها بايستيم؛

[١] مائده(٥)، ٥٤. [٢] امام خمينى(رحمه الله) فرمودند: امريكا، رابطه خود را با ايران قطع كرد. اين قطع رابطه را به فال نيك مى‌‌گيريم چون كه اين قطع رابطه دليلى بر قطع اميد آمريكا از ايران است (صحيفه نور، ج ٢، ص ٤٠). هم‌‌چنين فرمودند: امريكا هيچ غلطى نمى‌‌تواند بكند (همان، ج ١٠، ص ١٤٩) و نيز فرمودند هرچه فرياد داريد بر سر امريكا بكشيد (همان، ج ١٧، ص ٧٣). اما همين امام، نسبت به فقيران و نيروهاى مردمى و خانواده شهدا آن‌‌قدر مهربان و خاضع بود كه مى‌‌گفت من دست اينها را مى‌‌بوسم (همان، ج ١٠، ص ٢١٩ و ج ٢١، ص ٢٥٣) و نيز فرمود: اى كاش من هم يك پاسدار بودم (همان، ج ١٦، ص ٦).