١١٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : شيطان ، گرگِ انسان است ، همچون گرگِ گوسفند كه دور مانده و جدا شده از گلّه را شكار مى كند . پس ، از تفرقه بپرهيزيد و با اجتماع و عموم مردم و مسجد باشيد .

١١٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : ميان خود ، سلام را ردّ و بدل كنيد ، و بايد كه خداوند عز و جل ، شما را در مساجد ببيند .

١١٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مسجد ، سراى هر پرواپيشه اى است و خداوند عز و جل ، راحتى و رحمت و گذشتن از صراط را براى كسانى كه مساجد خانه هايشان باشد ، تضمين كرده است .

١٢٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ مسلمانى مساجد را براى نماز و ياد خدا ، كاشانه خود قرار نمى دهد ، مگر آن كه خداوند ، شادمان مى شود ، همچون شادمانىِ بستگان مسافر دورمانده از جمع ، در زمان بازگشت به ميان آنان .

[١] علّامه مجلسى ، اين روايت را در كتاب بحار الأنوار ، مطابق نقل كتاب دعائم الإسلام و با تعبير زير ، حكايت كرده است : «نشستن در مسجد ، رَهبانيت عرب است . . . » . آن گاه ، پس از اشاره به آنچه از الكافى و تهذيب الأحكام نقل كرده ايم ، تعبير «تكيه دادن» را چنين توضيح داده است : ظاهرا مقصود روايت ، نكوهش تكيه دادن و لَم دادن در مسجد است ؛ چه اين كه آن را مصداق رهبانيتى دانسته كه در ميان امّت اسلامى ، كارى نكوهيده است . اين احتمال هم هست كه حديث ، تكيه دادن در مسجد را ستوده باشد . در اين صورت ، مقصود روايت ، تكيه دادن بدون خوابيدن و با هدف انتظار كشيدن براى نماز است . البته بر پايه عبارت كتاب دعائم الإسلام ، احتمال اخير ، تنها وجه صحيح خواهد بود .