الأخبار الطوال ( فارسي )
(١)
ساميها
٢٧ ص
(٢)
ضحاك
٢٨ ص
(٣)
بعثت هود
٢٩ ص
(٤)
نمرود پسر كنعان
٣٠ ص
(٥)
قحطان
٣١ ص
(٦)
زاب پسر بودكان
٣٥ ص
(٧)
كيكاوس پسر كيقباد
٣٧ ص
(٨)
پادشاهى پسر افريقيس و هلاك طسم و جديس
٣٩ ص
(٩)
پادشاهى داود ( ع )
٤٢ ص
(١٠)
پادشاهى بلقيس
٤٤ ص
(١١)
زرتشت و دعوتش
٤٩ ص
(١٢)
داريوش و اسكندر
٥٧ ص
(١٣)
فتوح اسكندر
٥٨ ص
(١٤)
اسكندر و سرزمينهاى خاور دور
٦١ ص
(١٥)
ياجوج و ماجوج
٦٢ ص
(١٦)
پادشاهان يمن
٦٥ ص
(١٧)
اردشير پسر بابك
٦٨ ص
(١٨)
جرجيس و پادشاه موصل
٧١ ص
(١٩)
روميان و شاپور ذو الاكتاف
٧٦ ص
(٢٠)
پادشاهى ربيعة بن نصر لخمى بر يمن
٨١ ص
(٢١)
عمرو بن عدى
٨٣ ص
(٢٢)
پادشاهى بهرام گور
٨٤ ص
(٢٣)
فيروز پسر يزدگرد
٨٧ ص
(٢٤)
حبشىها و يمن
٩٠ ص
(٢٥)
ايرانيان و يمن
٩٣ ص
(٢٦)
آيين مزدكى
٩٤ ص
(٢٧)
خسرو انوشروان
٩٦ ص
(٢٨)
ايران و روم بروزگار انوشروان
٩٧ ص
(٢٩)
خراج در روزگار انوشروان
٩٩ ص
(٣٠)
پادشاهى هرمزد
١٠٣ ص
(٣١)
پادشاهى خسرو پرويز
١١٣ ص
(٣٢)
پادشاهى شيرويه پسر خسرو پرويز
١٣٧ ص
(٣٣)
پيام ميان پدر و پسر
١٣٨ ص
(٣٤)
پس از مرگ شيرويه
١٤١ ص
(٣٥)
جنگهاى اعراب و ايرانيان
١٤٢ ص
(٣٦)
فتوحات اسلامى در روزگار عمر بن خطاب
١٤٤ ص
(٣٧)
جنگ قادسيه
١٥١ ص
(٣٨)
جنگ جلولاء
١٦١ ص
(٣٩)
جنگ شهر شوشتر
١٦٤ ص
(٤٠)
جنگ نهاوند
١٦٨ ص
(٤١)
حكومت عثمان بن عفان
١٧٤ ص
(٤٢)
فتوحات روزگار عثمان
١٧٥ ص
(٤٣)
جنگ جمل
١٨٠ ص
(٤٤)
كشته شدن عبيد الله پسر عمر بن خطاب
٢٢٠ ص
(٤٥)
كشته شدن ذو الكلاع
٢٢١ ص
(٤٦)
كشته شدن هاشم بن عتبة بن ابى وقاص مرقال
٢٢٥ ص
(٤٧)
كشته شدن حوشب ذو ظليم
٢٢٨ ص
(٤٨)
پيمان نامه حكميت
٢٣٧ ص
(٤٩)
اختلاف پس از تعيين داوران
٢٤٠ ص
(٥٠)
گفتگوهاى حكمين
٢٤٣ ص
(٥١)
اعلان راى
٢٤٥ ص
(٥٢)
جنگ خوارج
٢٥١ ص
(٥٣)
سرانجام كار على بن ابى طالب ( ع )
٢٥٧ ص
(٥٤)
شهادت على بن ابى طالب ( ع )
٢٥٩ ص
(٥٥)
زياد بن ابيه
٢٦٦ ص
(٥٦)
رحلت حسن بن على ( ع )
٢٦٨ ص
(٥٧)
معاويه و عمرو عاص
٢٧٠ ص
(٥٨)
مرگ معاويه
٢٧٣ ص
(٥٩)
بيعت با يزيد
٢٧٥ ص
(٦٠)
مسلم در كوفه
٢٧٩ ص
(٦١)
شهادت مسلم بن عقيل
٢٨٨ ص
(٦٢)
بيرون آمدن امام حسين ( ع ) بسوى كوفه
٢٩٠ ص
(٦٣)
سرانجام امام حسين ( ع )
٢٩٨ ص
(٦٤)
عبد الله بن زبير
٣٠٨ ص
(٦٥)
خوارج
٣١٤ ص
(٦٦)
جنگ مهلب با خوارج
٣١٦ ص
(٦٧)
مهلب و حجاج
٣٢٢ ص
(٦٨)
عراق پس از مرگ يزيد
٣٢٦ ص
(٦٩)
كشتن عمرو بن سعيد بن عاص
٣٣١ ص
(٧٠)
دعوت براى خلافت خاندان على عليه السلام از طرف مختار
٣٣٣ ص
(٧١)
كشته شدن مختار
٣٥٠ ص
(٧٢)
سلطنت عبد الله بن زبير
٣٥٢ ص
(٧٣)
تسليم عراق به سپاه شام
٣٥٤ ص
(٧٤)
كشته شدن عبد الله بن زبير
٣٥٧ ص
(٧٥)
پايان كار عبد الملك بن مروان
٣٦٦ ص
(٧٦)
عمر بن عبد العزيز
٣٧٣ ص
(٧٧)
يزيد بن عبد الملك
٣٧٤ ص
(٧٨)
آغاز و ظهور دعوت براى بنى عباس
٣٧٥ ص
(٧٩)
هشام بن عبد الملك
٣٧٧ ص
(٨٠)
ابو مسلم خراسانى
٣٧٩ ص
(٨١)
مرگ امام
٣٨١ ص
(٨٢)
اتفاقى ميان خالد و هشام
٣٨٦ ص
(٨٣)
وليد بن يزيد
٣٨٩ ص
(٨٤)
يزيد بن وليد
٣٩١ ص
(٨٥)
ابراهيم بن وليد
٣٩٢ ص
(٨٦)
مروان بن محمد
٣٩٣ ص
(٨٧)
آشكار شدن دعوت ابو مسلم
٤٠٢ ص
(٨٨)
پايان حكومت بنى أميه
٤٠٨ ص
(٨٩)
ابو جعفر منصور
٤١٩ ص
(٩٠)
كشتن منصور ابو مسلم خراسانى را
٤٢١ ص
(٩١)
حكومت محمد امين
٤٣٣ ص
(٩٢)
خلافت عبد الله مامون
٤٤٢ ص
(٩٣)
حكومت محمد معتصم
٤٤٣ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص
٣٠٥ ص
٣٠٦ ص
٣٠٧ ص
٣٠٨ ص
٣٠٩ ص
٣١٠ ص
٣١١ ص
٣١٢ ص
٣١٣ ص
٣١٤ ص
٣١٥ ص
٣١٦ ص
٣١٧ ص
٣١٨ ص
٣١٩ ص
٣٢٠ ص
٣٢١ ص
٣٢٢ ص
٣٢٣ ص
٣٢٤ ص
٣٢٥ ص
٣٢٦ ص
٣٢٧ ص
٣٢٨ ص
٣٢٩ ص
٣٣٠ ص
٣٣١ ص
٣٣٢ ص
٣٣٣ ص
٣٣٤ ص
٣٣٥ ص
٣٣٦ ص
٣٣٧ ص
٣٣٨ ص
٣٣٩ ص
٣٤٠ ص
٣٤١ ص
٣٤٢ ص
٣٤٣ ص
٣٤٤ ص
٣٤٥ ص
٣٤٦ ص
٣٤٧ ص
٣٤٨ ص
٣٤٩ ص
٣٥٠ ص
٣٥١ ص
٣٥٢ ص
٣٥٣ ص
٣٥٤ ص
٣٥٥ ص
٣٥٦ ص
٣٥٧ ص
٣٥٨ ص
٣٥٩ ص
٣٦٠ ص
٣٦١ ص
٣٦٢ ص
٣٦٣ ص
٣٦٤ ص
٣٦٥ ص
٣٦٦ ص
٣٦٧ ص
٣٦٨ ص
٣٦٩ ص
٣٧٠ ص
٣٧١ ص
٣٧٢ ص
٣٧٣ ص
٣٧٤ ص
٣٧٥ ص
٣٧٦ ص
٣٧٧ ص
٣٧٨ ص
٣٧٩ ص
٣٨٠ ص
٣٨١ ص
٣٨٢ ص
٣٨٣ ص
٣٨٤ ص
٣٨٥ ص
٣٨٦ ص
٣٨٧ ص
٣٨٨ ص
٣٨٩ ص
٣٩٠ ص
٣٩١ ص
٣٩٢ ص
٣٩٣ ص
٣٩٤ ص
٣٩٥ ص
٣٩٦ ص
٣٩٧ ص
٣٩٨ ص
٣٩٩ ص
٤٠٠ ص
٤٠١ ص
٤٠٢ ص
٤٠٣ ص
٤٠٤ ص
٤٠٥ ص
٤٠٦ ص
٤٠٧ ص
٤٠٨ ص
٤٠٩ ص
٤١٠ ص
٤١١ ص
٤١٢ ص
٤١٣ ص
٤١٤ ص
٤١٥ ص
٤١٦ ص
٤١٧ ص
٤١٨ ص
٤١٩ ص
٤٢٠ ص
٤٢١ ص
٤٢٢ ص
٤٢٣ ص
٤٢٤ ص
٤٢٥ ص
٤٢٦ ص
٤٢٧ ص
٤٢٨ ص
٤٢٩ ص
٤٣٠ ص
٤٣١ ص
٤٣٢ ص
٤٣٣ ص
٤٣٤ ص
٤٣٥ ص
٤٣٦ ص
٤٣٧ ص
٤٣٨ ص
٤٣٩ ص
٤٤٠ ص
٤٤١ ص
٤٤٢ ص
٤٤٣ ص
٤٤٤ ص
٤٤٥ ص
٤٤٦ ص
٤٤٧ ص
٤٤٨ ص

الأخبار الطوال ( فارسي ) - الدِّينَوري، أبو حنيفة - الصفحة ٢١٤ - جنگ جمل


هر دو گروه صفهاى خود را هفت صف قرار دادند دو صف در پهلوى راست دو صف در پهلوى چپ و سه صف در قلب .
و هر دو گروه جمعا چهارده صف بودند و زير پرچمهاى خود ايستادند و هيچيك سخنى نمىگفت .
مردى از مردم عراق بنام جحل بن اثال كه از شجاعان عرب بود بيرون آمد و ميان دو صف ايستاد و در حالى كه سراپا پوشيده از آهن بود هماورد خواست ، پدرش اثال كه از شجاعان مردم شام بود در حالى كه چهره اش را با روبند آهنى بسته بود به جنگ او بيرون آمد هيچيك از اين دو هماورد يك ديگر را نشناختند ، آنان به نبرد سرگرم شدند و مردم هم از دو سوى چشم بان دو دوخته بودند ، هر كدام به ديگرى نيزه مىزد ولى چون سراپا پوشيده از آهن بودند اثرى نمىكرد ، سر انجام پدر به پسر حمله كرد و او را از روى زين برداشت و هر دو بزمين افتادند و پدر روى او قرار گرفت و چهره هايشان گشوده شد و يك ديگر را شناختند و هر كدام به لشكرگاه خود برگشتند و آن روز مردم متفرق شدند و اتفاق ديگرى رخ نداد .
روز بعد بامداد همچون روز گذشته صفآرايى كردند ، عتبه پسر ابو سفيان بيرون آمد و در حالى كه سوار بر اسب خود بود ميان دو لشكر ايستاد و جعده پسر هبيرة بن ابى وهب قرشى را براى مبارزه فراخواند [ ٢٣٨ ] جعده آمد و نزديك عتبه ايستاد نخست شروع به گفتگو و بگو و مگو كردند جعده عتبه را خشمگين ساخت و عتبه شروع به دشنام دادن و ناسزا كرد ، و هر دو خشمگين برگشتند و هر كدام گروهى را آماده ساختند و در ميدان به جنگ پرداختند و چشم مردم همچنان بايشان دوخته بود ، جعده عهده دار جنگ شد و عتبه گريخت . دو سپاه هم برگشتند و در آن روز واقعه ديگرى ميان ايشان رخ نداد ، نجاشى درباره برخورد آن دو نفر چنين سروده است .
« اى عتبه دشنام دادن به مرد بزرگوار خطاست و آنرا از خطاهاى ناپسند


٢٣٨ - عتبه برادر معاويه است ، جعده خواهرزاده حضرت امير المؤمنين و پسر ام هانى است او همسر ام الحسن دختر على ( ع ) است و از سوى آن حضرت استاندار خراسان هم شده است ، ر . ك ، ابن حزم ، جمهرة انساب العرب ص ١٤١ چاپ استاد عبد السلام محمد هارون مصر ١٩٧١ . ( م )