احكام معاملات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٠٢ - ٧ - آداب ازدواج

١٩- شايسته است در اين اوقات كه در حديث امام باقر ذكر شده از مباشرت خوددارى كرد. ظاهراً آنچه همه اينها را گرد مى‌آورد حالت اضطراب وخوف است كه بر كودك حتى زن وشوهر اثرمى‌نهد. از امام (ع) پرسيدند: آيا وقتى هست كه جماع حلال در آن مكروه باشد؟ حضرت (ع) فرمود: «آرى، بين طلوع فجر وطلوع‌آفتاب، واز غروب آفتاب تا غروب شفق «يعنى سرخى آسمان»، ودر شب وروز خسوف وكسوف، ودر شب وروزى كه باد سياه ياسرخ يا زرد بوزد، وشب وروزى كه در آن زمين لرزه پيش آيد.»

امام (ع) سپس فرمود: «به خدا سوگند، هر كس در اين اوقات كه پيامبر جماع در آن را نهى كرده وخبر اين روايت به او رسيده، با همسر خود همبستر شود وخداوند كودكى بدو دهد، آنچه وى را خوش آيد در كودكش نبيند.» [١]

وممكن است هر گونه حالت اضطراب زايى همين حكم را داشته باشد، همچون آميزش هنگام ترس از سلطان ستمگر يا در وضعيتهاى جنگى ونظاير آن.

٢٠- پيامبر (ص) نهى فرموده از اين كه در شب اول وشب نيمه وشب آخر ماههاى قمرى همبسترى كنند، وبه على (ع) مى‌فرمايد: «اى على در شب اول ماه ونيمه ماه وآخر ماه همبسترى مكن، كه هر كس چنين كند بيم آن مى‌رود كودكش كودن از كار در آيد.» [٢]

٢١- از نظر اسلام كراهت دارد مردى پس از بازگشت از سفر شبانگاه بر خانواده‌اش وارد شود، وبهتر است تا صبح شكيبايى كند. در حديثى از امام صادق (ع) روايت است كه فرمود: «كراهت دارد مردى كه شبانگاه از سفر رسيده بر خانواده‌اش وارد شود، بلكه بايد تا صبح صبر كند.» [٣]

٢٢- نيز كراهت دارد مردى در شب مسافرت كه غالباً با اضطراب همراه است واحتمال ضعف مى‌رود، با همسرش همبستر شود. از پيامبر (ص) رسيده است كه حضرت (ص) كراهت داشت مرد در شبى مباشرت كند كه آهنگ سفر دارد. [٤]