احكام معاملات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٦ - ٦ - امنيت علمى و فرهنگى

يكديگر. مؤمنان حتّى در برخورد با شخص نادان بر وى درود مى فرستند ومى گويند: سلام عليكم، نادانان را نمى خواهيم.

٢- مؤمنان بايد به بيهوده گويى نپردازند، از محافل دروغ پنداران نشانه هاى الهى روى گردانند، واز شركت در مجالس غيبت، تهمت وسخن چينى بپرهيزند وبه منجلابى كه اهل باطل در آن غوطه مى خورند، گرفتار نيايند.

٣- برماست كه با سخنان خود براى خدا گواهى دهيم، به باطل وبراى باطل گواهى ندهيم، واز سخنان خود براى برپايى عدل وداد واز ميان بردن ستم وباطل بهره جوييم.

٤- مؤمنان بايد از سوگند دروغين دورى گزينند، چرا كه سوگند دروغين سرزمينها را به زمينهاى بى آب وگياه بدل مى كند و از خداى متعال اطاعت كنند، خدايى كه:

الف: به ترك سوگندى كه به هدف توجيه كارهاى ناشايست انسان وتبرى جستن از آنچه «به حق» درباره انسان گفته مى شود وتظاهر به تقوى وشايستگى ياد مى شود، امر كرده است،

ب: وكسانى را كه به سوگند از زنان خود كناره مى گيرند پس از گذشت چهارماه به گزينش ميان طلاق وشكستن سوگند وتحمّل كفّاره آن دستور مى دهد.

٥- برماست كه جز حق بر زبان نياوريم وحق را به هنگام گواهى دادن به درستى رسالت ودعوتهاى الهى وهمچنين گواهى دادن درباره حقوق مردم كتمان نكنيم.

٦- كتمان حق اگر براى مردم گمراهى درپى داشته باشد، بر دانشمندان وعالمان نيز حرام است.

٧- جايز نيست زنان آنچه را در رحم دارند. بپوشانند وكتمان كنند.

٨- واجب است آن را بگوييم كه در درونمان است وجايز نيست سخنى بگوييم كه از درونمان ريشه نمى گيرد، چه، اين از ويژگيهاى دورويان ومنافقان است كه خداوند درباره آنان مى فرمايد:

يَقُولُونَ بِأَفْوَاهِهِمْ مَا لَيْسَ فِى قُلُوبِهِمْ وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يَكْتُمُونَ «آل عمران، ١٦٧».

«به زبان خود چيزى مى گويند كه در دلهايشان نيست وخداوند از آنچه كتمان مى كنند آگاهتر است.»