احكام معاملات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٦٢ - ٢ - پيوند نكاح

مى‌كند، واين چنين خداوند سبحان فرمان مى‌دهد كه يا با معروف او را نگه داريد يا با احسان رهايش‌كنيد.

منظور از «معروف» همان رفتار ومعاشرتى است كه با سطح زندگى زن وشأن او در دادن نفقه واداى حقوق متعارف او هماهنگى‌دارد.

ومقصود از «احسان» اداى حقوقى است كه بر ذمه مرد باقى‌مانده- به ويژه مهر- وچه بسا مطالبه نكردن از زن در حقوقى كه مرد ادعا مى‌كند بر او دارد.

د- جايز نيست چيزى از مهر كه مرد به زن داده ستانده شود مگرآن كه زن خود، طلاق بخواهد كه در آن صورت بخشى از مهر يا تمام‌آن را به عنوان بهاى طلاق خود به مرد مى‌پردازد واين در شرع «خلع» ناميده مى‌شود.

ه-- از اين سخن پروردگار: «فَإِنْ خِفْتُمْ»- اگر ترسيديد كه حدود دين خدا را نگه ندارند .. كه خداوند مردم را، من جمله نزديكان دو طرف را مخاطب قرار مى‌دهد- درمى‌يابيم كه جامعه بايد زندگى زناشويى را تحت نظر داشته باشد ومراقب رفتار دو زوج بايكديگر باشد، وشايد حكمت از شرط شهادت در طلاق، رعايت همين نكته باشد.

و- مجوز طلاق، ترس «دو طرف يا يكى از طرفين» از عمل نكردن به احكام شرع است، «مانند حقوق روابط جنسى يا حق نفقه‌يا حق تمكين».

٥- وَ إِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ سَرِّحُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ وَ لَا تُمْسِكُوهُنَّ ضِرَاراً لِتَعْتَدُوا وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ وَ لَا تَتَّخِذُوا آيَاتِ اللَّهِ هُزُواً وَ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ مَا أَنْزَلَ عَلَيْكُمْ مِنَ الْكِتَابِ وَ الْحِكْمَةِ يَعِظُكُمْ بِهِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَىْ‌ءٍ عَلِيمٌ‌ [١].

«وهنگامى كه زنان را طلاق داديد، وبه آخرين روزهاى «عده» رسيدند، يا به طرز صحيح آنها را نگاهداريد «وآشتى كنيد» يا به طرز پسنديده اى آنها را رها سازيد؛ وهيچ گاه به خاطر زيان رساندن وتعدّى كردن، آنها را نگاه نداريد، وكسى كه چنين كند، به خويشتن ستم كرده است. «با اين اعمال، وسوء استفاده از قوانين الهى» آيات خدا را به استهزاء نگيريد. وبه ياد بياوريد نعمت خدا را بر خود، وكتاب آسمانى وعلم ودانشى كه بر شما نازل كرده، شما را با آن، پند مى دهد