قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ وَ يَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ ذلِكَ أَزْكَى لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا يَصْنَعُونَ* وَقُلْ لِلْمُؤْمِنَاتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصَارِهِنَّ وَيَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ ... [١].

«به مومنان بگو چشمهاى خود را «از نگاه به نامحرمان» فرو گيرند، وعفاف خود را حفظ كنند؛ اين براى آنان پاكيزه تر است؛ خداوند از آنچه انجام مى دهند آگاه است، وبه زنان با ايمان بگو چشمهاى خود را «از نگاه هوس آلود» فرو گيرند، ودامان خويش را حفظ كنند ..».

از اين آيه در مى‌يابيم كه مقصود حفظ شرمگاه از زنا، وپاكيزگى قلب از فتنه‌هاى برخاسته از آن است، زيرا كه نگاه كردن زناى چشم وتيرى است از تيرهاى ابليس. پس فروبستن چشم از نگاه ناروا پرهيز از گرفتار شدن در دامى است كه بسى خطرناكتر است. وشايد از همين روست كه در آيه شريفه امر به «غض بصر» نموده ومفهوم آن ظاهراً نه اين است كه چشم خود را كاملًا ببنديم، بلكه مراد از آيه كريمه اين است كه نگاه خود را تيز نكنيم.

٦- خدا زندگى اجتماعى را با تحريم «تَبَرُّج»- آشكار كردن زينت وزيبايى‌هاى زن در برابر بيگانه- از انگيزشهاى جنسى پاك ساخته‌است، وزنان مؤمن را از اين كه زينت خويش را هويدا سازند جز آنكه قهراً ظاهر مى‌شود- بازداشته است ونمونه آن را همان حرمت آشكار سازى سينه‌ها وگردنها قرار داده است، وبه زنان دستور داده است كه مقنعه‌هاى خود را تا گريبان فرو گذارند واز آن، گروههايى را استثنا كرده است كه عبارتند از شمارى از خويشان، بندگان، مردان خدمتگزار وكودكان مادام كه بر شرمگاه زنان آگاهى نداشته باشند. از زنها نيز زنان سالخورده استثنا شده است وبه آنها اجازه داده شده است در صورتيكه زينتى نداشته باشند بخشى از لباسهاى خود را بنهند، وحكمت آن هم اين است كه اميد نمى‌رود اين عده به نكاح كسى درآيند.

خداوند مى‌فرمايد:

وَلَا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا لِبُعُولَتِهِنَّ أَوْ آبَائِهِنَّ أَوْ آبَاءِ بُعُولَتِهِنَّ أَوْ أَبْنَائِهِنَّ أَوْ أَبْنَاءِ بُعُولَتِهِنَّ أَوْ إِخْوَانِهِنَّ أَوْ بَنِى إِخْوَانِهِنَّ أَوْ بَنِى أَخَوَاتِهِنَّ أَوْ نِسَائِهِنَّ أَوْ مَا مَلَكَتْ‌

[١] - همان، ٣٠- ٣١.