احكام معاملات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٧٦ - ٤ - احترام متقابل

«هركس در حضورش از برادر مؤمنش غيبت شود واو نيز در دفاع او برآيد واو را يارى كند، خداوند او را در دنيا وآخرت يارى خواهد كرد. وهر كس در حضورش از برادر مؤمنش غيبت شود ولى با توانايى بر دفاع ويارى، از او دفاع نكند وبه او يارى نرساند، خداوند در دنيا وآخرت «منزلت» او را پايين خواهد آورد».

١٠- براى اين كه همچنان از حفاظت دژ الهى كه وجود ما را فرا گرفته برخوردار بمانيم، بايد نيكيهاى برادران مؤمنمان را يادآور شويم، تا از اين رهگذر بر استحكام پيوندهاى اجتماعى، ومحبّت وزلالى دل مؤمنان در برخورد با يكديگر افزوده شود. در حديثى از امام صادق (ص) آمده كه:

«اذكروا أخاكم إذا غاب عنكم بأحسن ما تحبون أن تذكروا به إذا غبتم عنه.». [١]

«در غياب برادرتان او را به نيكوترين شكلى ياد كنيد كه دوست داريد او در غيابتان از شما ياد كند، ياد كنيد».

١١- اسلام حرمت سه دسته از مردم را از ايشان سلب كرده وغيبتشان را جايز دانسته است. آن سه دسته عبارتند از:

نخست: رهبران جور؛ كه بايد مردم را از ستم وسوء مديريت ايشان آگاه ساخت، تا مسلمانان بتوانند از ايشان خلع يد كنند، يا حدّاقل از آسيبهايشان در امان بمانند.

دوم: گمراهان وگمراه كنندگانى چون احزاب ودسته هاى كافر ومنافق وبدعت گذاران در دين.

سوم: فاسقانى كه تجاهر به گناه مى كنند.

حضرت امام باقر (ع) نيز در روايتى به اين سه دسته اشاره فرموده وگفته اند:

«ثلاثة ليست لهم حرمة؛ صاحب هوى مبتدع، والإمام الجائر، والفاسق المعلن الفسق.». [٢]

«سه دسته اند كه حرمتى برايشان تعريف نشده؛ صاحبان خواستها وهواهاى بدعت آميز، رهبران جائر، وفاسقان وگنهكارانى كه گناه وفسق خود را آشكارا انجام مى دهند».

١٢- غيبت ستم ديدگان از كسانى كه به ايشان ستم روا داشته اند نيز طبق گفته الهى جايز است. خداوند مى فرمايد: