احكام معاملات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٦٠ - ٥ - بالاترين مراتب بهداشت فردى

نخست: اهتمام دائم به قوانين بهداشتى وبازدارنده از بيماريها در كشور، به ويژه قوانين مرتبط با بهداشت موادّ غذايى وآشاميدنى ها وابزارهاى مورد استفاده، وهمچنين قوانين فراهم كننده امنيت وسلامت تمام توليدات در بالاترين استانداردهاى بين المللى.

دوم: آگاه ساختن مردم درباره امور بهداشتى وبيان حداقل آموزه هايى كه هر فرد براى محافظت از سلامت خود بدانها نياز دارد. شناخت قواى خود وچگونگى محافظت از آنها در برابر بيمارى ها وهمچنين چگونگى رساندن اين قوا به رشد لازم از طريق تغذيه مناسب وورزش ومانند اينها وشناخت بيماريها وعلل آنها وچگونگى پيشگيرى از مبتلاشدن بدانها وآشنايى با روش هاى درمان آن بيماريها، همه وهمه از جمله اين آموزه ها هستند.

اين آگاهى ها بايد در مدارس، از سال اول ابتدايى تا آخرين سال دانشگاه به فرزندان جامعه ارائه شود، همچنين بايد اين آگاهى ها از رهگذر رسانه هاى ديدارى، شنيدارى ونوشتارى به سمع ونظر مردم برسند.

سوم: اهتمام به فراهم آوردن پزشكان وپرستاران مجرب وتهيه داروهاى ضرورى وساخت بيمارستان ودرمانگاه وتعريف مفهوم برخوردارى از خدمات بهداشتى ودرمانى به عنوان حقّ طبيعى هر انسان.

چهارم: فقها بايد پس از مشاوره گرفتن از كارشناسان وسازمانهاى مربوط درباره مسائل مهم بهداشتى همچون واكسيناسيون عمومى عليه بيماريهاى واگيردار مهلك، به صدور فتاواى ويژه همت گمارند.

پنجم: نيكوكاران نيز بايد فراهم آوردن وسايل خدمات بهداشتى ودرمانى را براى عموم مردم به ويژه نيازمندان در زمره طرح هاى خداپسندانه خود بگنجانند.

ششم: همه افراد جامعه بايد به هنگام بروز بحران هاى بهداشتى خطرناك، همچون شيوع بيمارى هاى مسرى ومهلك در امر مبارزه با عوامل ضد بهداشت وسلامت عمومى، سهيم شوند.