احكام معاملات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٤ - ٥ - توحيد وحاكميت امنيت، صلح وآرامش

احكام:

١- بايد ترس از سركشان را به كنارى نهاد وبا عدم باور به مشروعيتشان بر ايشان شوريد، حتى بايد بديشان كفر ورزيد، چرا كه هركس به طاغوت كفر ورزد وخداباور باشد بيگمان به دستاويز استوارى كه نمى گسلد، چنگ زده است. [١]

دورى گزيدن از طاغوت وكفر بدان با توجه به نكات زير محقّق مى شود:

الف: بركندن ترس از طاغوت ودوستى واحترام به او از دل وروان، باور به ستمكارى ودوزخى بودنش تحقير وفرو افكندن روانى او.

ب: گسستن هرگونه پيوند با طاغوت وگوش فرا ندادن به سخنانش وتأييد نكردن كوچكترين سخن وى، به عبارت ديگر تحريم تبليغاتى وفرهنگى طاغوت ويارانش، اگرچه در لباس اهل علم ودين باشند.

ج: قطع روابط اقتصادى با طاغوت.

د: قطع روابط قضايى با طاغوت وسامان دادن به يك نظام قضايى جايگزين.

ه-: اگر مؤمنان نتوانند در سرزمينى كه ستمگران بر آن فرمان مى رانند به واجبات ووظايف دينى خود عمل كنند واجب است از آن سرزمين مهاجرت كنند.

و: ستيز با طاغوت وفروافكندن حاكميت او وبرپا ساختن حكومت الهى.

٢- يكى از ابزارهاى رسيدن به امنيت، مخالفت با قوانين حكومتهاى طاغوتى است. قانون كشتن فرزندان كه توسط مشركان وبه فرمان بزرگانشان كه ايشان را بندگى مى كردند صورت مى پذيرفت، وهمچنين بسيارى از حكمهاى برگرفته از قانون سلطه واحكام ستمگران ومشركان كه هنوز بشريت از آنها رنج مى برد از اين جمله اند. در واقع مؤمنان بايد پيوندهاى خود را با اينگونه قوانين بگسلند ودر راه مخالفت با آنها بكوشند، تا اينكه از ترس وواپس ماندگى رهايى يابند.

٣- پايدارى در مسير توحيد واجب است، چرا كه توحيد به مثابه چهارچوب كلّى امنيت وصلح وآرامش تلقّى مى شود وترس در پايداران در مسير توحيد راه ندارد وايشان اندوهگين نخواهند شد.

برخى از مؤلّفه هاى اين پايدارى عبارتند از: