دانشنامه امام جواد علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٥١ - شروع امامت
شروع امامت
شیخ مفید رحمهالله در «ارشاد» از جعفر بن محمد نقل میکند که معلی بن
محمد گفت: روزی با ابوجعفر علیهالسلام دربارهی مرگ پدرش صحبت میکردم، و
نگاه به قد و قامت کودکی او مینمودم که چگونه امامت به او منتقل میشود،
ناگاه نگاه تندی به من کرده، فرمود:
یا معلی! ان الله احتج فی الامامة ما احتج به فی النبوة فقال: (و آتیناه الحکم صبیا) [١] .
ای
معلی! خداوند در امامت احتجاج فرمود همان طور که در نبوت احتجاج فرموده،
یعنی حجت آورده و در آیهی کریمه میفرماید: و ما حکم و فرمان نبوت را به
صبی و کودک - یعنی عیسی بن مریم - دادیم، چگونه ولایت را به کودک ندهیم.
حمیری نیز در «بصائر الدرجات» نظیر این روایت را نقل کرده با این اضافه که فرمود:
«فلما بلغ اشده و بلغ اربعین سنة، فقد یجوز أن یؤتی الحکمة و هو صبی و یجوز أن یؤتی و هو ابن اربعین سنة» [٢] .
گاهی
به اقتضای زمان، مکان، محیط، عصر اجتماع و نیاز خلق، فرمان نبوت را به صبی
میدهد که در گاهواره بگوید: «انی عبدالله آتانی الکتاب» و گاهی تا به سال
چهل نرسد نمیدهد، زیرا سابقه نیروی جسمانی و روحانی او باید مناسبت محیط
عصر باشد.
چنانچه حضرت موسی علیهالسلام و حضرت محمد صلی الله علیه و آله در چهل سالگی به نبوت مبعوث شدند.
(١) ارشاد: ج ٢ ص ٢٩٢.
(٢) اصول کافی: ج ١ ص ٣٨٤.
منبع: زندگانی حضرت امام محمد تقی جوادالائمه؛ حسین عماد زاده؛ حسینیه عمادزاده چاپ اول ١٣٨٦.