دانشنامه امام جواد علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٨٣ - تواضع علی بن جعفر
تواضع علی بن جعفر
«محمد بن حسن بن عماد» گوید:
من دو سال نزد «علی بن جعفر» (عموی
امام رضا علیهالسلام) بودم، او احادیث و اخباری را که از برادرش موسی بن
جعفر علیهالسلام شنیده بود برای شیعیان نقل میکرد و آنان را درس میگفت و
من مینوشتم.
روزی در مدینه خدمتش نشسته بودم که ابوجعفر، امام جواد
علیهالسلام (که کودک بود) در مسجد رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم بر
او وارد شد. همین که چشم علی بن جعفر به او افتاد فورا برجست و پای برهنه
بدون رداء نزد او رفت و دستش را بوسید و بسیار احترامش کرد.
ابوجعفر علیهالسلام به او فرمود: «ای عمو، بنشین، خدایت رحمت کند.»
او گفت:«آقای من، چگونه من بنشینم و تو ایستاده باشی؟!»
تا آن که امام جواد علیهالسلام بعضی از مواعظ و سخنان را با عموی خویش مطرح نمود و آنگاه به سوی در مسجد حرکت کردند.
در این حال علی بن جعفر پیش دوید و کفشهای حضرت را جلوی پای او جفت نمود و چون حضرت را بدرقه کرد، به مجلس درس خود بازگشت.
هنگامی
که علی بن جعفر در جایگاه خود نشست، اصحابش او را سرزنش کرده، میگفتند:
«شما عموی پدر او و مردی عالم هستید و با این سن پیری و محاسن سفید نباید
در برابر کودکی که هنوز به سن تکلیف نرسیده است این گونه رفتار کنید و خود
را کوچک و حقیر نمایید!»
او ناگاه برآشفت و دست به محاسن خود گرفت و گفت:
«فما حیلتی ان کان الله رأی ذاک لهذا اهلا و لم یر هذه الشیبة لهذا اهلا نعوذ بالله مما تقولون بل انا له عبد.»
«خاموش
باشید، اگر خدای عزوجل این ریش سفید را سزاوار (امامت) ندانست و این کودک
را سزاوار دانست و به او چنان مقامی داد، من فضیلت او را انکار کنم؟! پناه
به خدا از سخن شما، من بندهی او هستم.» [١] .
قبر علی بن جعفر، بنا به نقل علامه مجلسی در شهر قم (انتهای خیابان چهار مردان، گلزار شهدا) میباشد.
(١) اصول کافی، ج ٢، ص ٣٢٢.
منبع: کرامات و مقامات عرفانی امام محمد جواد؛ سید علی حسینی قمی ؛ نبوغ چاپ اول ١٣٨١.