مرحوم کلینی رضوان الله تعالی علیه روایت کرده است:
علی بن جعفر سلام الله علیه در جمع عده‌ای نشسته بود و با یکی از نوه‌های امام سجاد علیه‌السلام صحبت می‌کرد.
وی در ضمن سخنان خود اظهار داشت: خداوند متعال حضرت ابوالحسن، امام رضا صلوات الله علیه را یاری نمود؛ ولی برادران و عموهایش بر او ظلم کردند.
یکی از افراد حاضر پرسید: مگر چه شده است؟
و آیا آنان در حق او چه کرده‌اند؟
در پاسخ گفت: روزی برادران و عموهایش در بین همدیگر اظهار داشتند: ما در بین ائمه و خلفاء علیهم‌السلام شخصی سیاه چهره نداشته‌ایم.
و آنان با یک چنین سخنان ناشایستی، نسبت به نسب حضرت جواد علیه‌السلام تشکیک کردند.
ولی امام رضا فرمود: درباره‌ی او شک و تردید نداشته باشید؛ همانا او فرزند و خلیفه‌ی پس از من می‌باشد.
خویشان حضرت گفتند: باید این امر ثابت شود، به همین جهت دسته جمعی وارد باغی شدند؛ و امام رضا علیه‌السلام را لباس کشاورزی پوشاندند و بیلی هم روی شانه‌اش نهادند.
و سپس حضرت جواد علیه‌السلام را - که کودکی خردسال بود - آوردند و گفتند: این پسر را نزد پدرش ببرید.
عده‌ای از عموها و برادران که در آن جمع حاضر بودند، اظهار داشتند: پدرش این جا حضور ندارد.
در آن جمع بعضی از نسب شناسان - که در جریان این موضوع نبودند - نیز حضور داشتند، گفتند: پدر این فرزند آن کشاورز است، که بیل روی شانه‌اش می‌باشد؛ چون قدم‌های او با قدم‌های این پسر مطابقت دارد.
وقتی محاسبه و بررسی کردند، درست درآمد و با این روش شک و تردیدشان از بین رفت؛ و این بزرگ‌ترین ظلم و جنایتی بود که در حق آن امام مظلوم روا داشتند.
علی بن جعفر در ادامه، گوید: پس از این جریان من بلند شدم و لب‌های حضرت جواد علیه‌السلام را بوسیدم و آب دهان وی را مکیدم و خوردم؛ و سپس آن بزرگوار را مخاطب قرار دادم و اظهار داشتم:
یا ابن رسول الله! همانا تو امام و حجت خدا هستی.
ناگاه امام رضا علیه‌السلام گریست و فرمود: آیا سخن پدرم را نشنیدید که از قول حضرت رسول صلی الله علیه وآله و سلم فرمود: پدرم فدای فرزند بهترین کنیزان باد، فرزندی که دهانش خوش‌بو خواهد بود و در رحمی پاک و پاکیزه پرورش می‌یابد.
خداوند لعنت کند آن‌هائی را که فتنه بر پا می‌کنند و می‌خواهند او را متهم نمایند.
پس از آن، امام رضا علیه‌السلام فرمود: ای عمو! آیا چنین فرزندی از غیر من خواهد بود؟!
و من اظهار داشتم: خیر، به راستی او فرزند شما و نیز خلیفه‌ی بر حق شما خواهد بود. [١] .

[~hr~]پی نوشت ها:
(١) اصول کافی: ج ١، ص ٣٢٢، ح ١٤، مجموعه‌ی نفیسه: ص ٤٥٥.
منبع: چهل داستان و چهل حدیث از امام محمد جواد؛ مؤلف: عبدالله صالحی؛ نشر مهدی یار.