ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٤٩٩ - چند روايت در مورد بكائين(چند نفرى كه به سبب نداشتن مركب براى حضور يافتن در جنگ بسيار گريستند)

كفشى مى‌خواستند كه بپوشند[١].

و در معانى الاخبار به سند خود از ثعلبه از برخى از راويان شيعه از امام صادق (ع) روايت كرده كه در تفسير آيه‌(عالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ) فرموده است: مقصود از غيب آن امورى است كه واقع نشده و مقصود از شهادت آنهايى است كه واقع شده است‌[٢].

مؤلف: اين روايت از باب نشان دادن و انگشت نهادن بر نمونه و مصداق است در حالى كه لفظ آيه اعم است.

و در تفسير قمى دارد كه: وقتى رسول خدا ٦ از تبوك آمد اصحاب با ايمانش متعرض منافقين شده، آنها را اذيت مى‌كردند، پس خداوند اين آيه را فرستاد:

(سَيَحْلِفُونَ بِاللَّهِ لَكُمْ إِذَا انْقَلَبْتُمْ إِلَيْهِمْ لِتُعْرِضُوا عَنْهُمْ) تا آخر دو آيه‌[٣].

و در مجمع البيان آمده كه بعضى گفته‌اند: اين آيات در باره جد بن قيس و معتب بن قشير و اصحاب آن دو از ساير منافقين نازل شده، و آنها هشتاد نفر بودند، و چون رسول خدا ٦ از تبوك بيامد و وارد مدينه شد، فرمود: با ايشان نشست و برخاست نكنيد و با آنان همكلام مشويد- نقل از ابن عباس-[٤].

[١] تفسير قمى ج ١ ص ٢٩٣

[٢] معانى الاخبار ص ١٤٦

[٣] تفسير قمى ج ١ ص ٣٠٢

[٤] مجمع البيان ج ٥ ص ٦١