يا رب‌[٢] انى ناشد محمدا		حلف ابينا و ابيه الا تلدا
قد كنتم ولدا و كنا والدا		ثمت أسلمنا فلم ننزع يدا
فانصر هداك اللَّه نصرا اعتدا		و ادع عباد اللَّه ياتوا مددا
فيهم رسول اللَّه قد تجردا		إن سيم خسفا وجهه تربدا
فى فيلق كالبحر يجرى مزبدا		ان قريشا اخلفوك الموعدا
و نقضوا ميثاقك المؤكدا		و جعلوا لى فى كداء رصدا
و زعموا أن لست أدعوا احدا		و هم اذل و اقل عددا
هم بيتونا بالوتير هجدا		و قتلونا ركعا و سجدا[٣]

رسول خدا ٦ فرمود: اى عمرو بن سالم يارى شدى، پس چيزى نگذشت كه ابر سياهى در آسمان حركت كرد، حضرت فرمود: اين ابر گواهى مى‌دهد به يارى بنى كعب (و بنا به نسخه سيرة النبى اين ابر استهلال مى‌كند يعنى مى‌بارد يا صدا مى‌كند) آن گاه مردم را فرمان جهاد داد و به آنان نفرمود كجا لشكر مى‌كشد تا خبر به گوش دشمن نرسد و از خدا خواست تا قريش را از خبر وى بى اطلاع بگذارد تا او بتواند به ناگهانى به سرزمين‌

[١] به علت اغلاط زياد در الدر المنثور، اين اشعار از سيره ابن هشام نقل مى‌شود.

[٢] در الدر المنثور اللهم است.

[٣] پروردگارا! من محمد٦ را سوگند مى‌دهم به آن سوگندى كه پدران ما و پدر بزرگوار او به آن سوگند قسم مى‌خوردند.

( شاعر، رسول خدا و يارانش را خطاب نموده و مى‌گويد:) آن روزى كه شما فرزند بوديد ما پدر بوديم آن گاه مسلمان شديم و دست از بيعت خود برنداشتيم پس يارى كن يارى مهياتر و آماده‌ترى( خدا هدايتت كند) و بندگان خدا را بخوان تا به مدد آيند در حالى كه پيغمبر خدا در ميان آنان تنها باشد كه اگر بخواهند ايشان را خوار كنند چهره‌اش متغير شده و گرفته مى‌شود در يك لشكر گرانى كه مانند دريايى كه كف مى‌كند، جريان داشته و سير مى‌كند، قريش با تو خلف وعده كردند و معاهده مؤكد ترا شكستند و براى من در كداء كمين كردند و گمان بردند كه من كسى را نخواهم خواند( بيارى نخواهم طلبيد) در حالى كه آنان خوارترند و در شماره كمترند، آنان در وتير بر ما در حالى كه خوابيده بوديم شبيخون زدند و ما را در حالى كه در ركوع و سجده بوديم كشتند.